The Sea And The Bells – Κριτική
Το τρίο Rachel’s έρχεται από το Σικάγο. Το ντεμπούτο τους «Handwriting» κυκλοφόρησε το Μάιο του 1995 και στις αρχές του 1996 ακολούθησε το «Music For Egon Schiele», ηχητική επένδυση μιας χορευτικής/θεατρικής παράστασης. Η νέα τους δουλειά ονομάζεται «The Sea And The Bells», τίτλος δανεισμένος από το βιβλίο του Pablo Neruda. Τις αυθεντικές συνθέσεις των Rachel Grimes (πιάνο), Christia Frederickson (βιόλα) και Jason Noble (μπάσο) ερμηνεύει εδώ ένα σύνολο 17 μουσικών, που παρακολουθεί εσωτερικές εντάσεις και ανακατατάξεις με ύφος έντεχνο, υποβλητικό, συχνά μελαγχολικό. Αλλού («The Sirens», «Night At Sea») τα όρια του ήχου σπρώχνονται στις πιο πειραματικές περιοχές που έχουν ποτέ εξερευνήσει οι Rachel’s.
- Λίβανος: 2 νεκροί σε νέα ισραηλινά πλήγματα στον νότο
- Μινεάπολη: Ο Τραμπ αποδίδει στους Δημοκρατικούς τις ευθύνες για τις δολοφονίες πολιτών από αστυνομικούς
- Ο χρυσός σπάει το φράγμα των 5.000 δολαρίων για πρώτη φορά στην ιστορία
- Γαλλία: Υπό κράτηση ο ινδός πλοίαρχος του Grinch που φέρεται να ανήκει στον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας
- Ιράν: Οι συλληφθέντες στις διαδηλώσεις θα δικαστούν το «συντομότερο δυνατόν»
- Η χρονιά των Hectocorns της τεχνητής νοημοσύνης: 100 δισ. μπαίνουν στο ταμπλό