Δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του David Munyon, που γράφει τραγούδια σαν τον Άκη Πάνου και τα τραγουδάει σαν το Στράτο Διονυσίου, με τις διαφοροποιήσεις που απαιτεί το περιβάλλον ενός σκονισμένου σαλούν της άγριας δύσης στη θέση της συνοικιακής ταβέρνας, και το ουίσκι στη θέση της ρετσίνας. Παραμέσα τα πράγματα ταιριάζουν περισσότερο, με ιστορίες για τα πάθη της καθημερινής ζωής απλών ανθρώπων, από μια λαϊκή τραγουδοποιία ζωτική, που από μόνη της αποτελεί λόγο ύπαρξης και δικαίωση του καλλιτέχνη.