Stories

Ανακαλύπτουν το παιχνίδι που τόσο έχουν στερηθεί. Μαθαίνουν να ονειρεύονται και να σχεδιάζουν το μέλλον με «όρους» επιμονής, υπομονής και όχι παραίτησης. Πρόσφυγες και μετανάστες έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με την τέχνη μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό εργαστήρι. To Station Athens, που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια τη δράση του, λειτουργεί ως καλλιτεχνικό εργαστήρι θεάτρου, φωτογραφίας, βίντεο και εικαστικών για μετανάστες και πρόσφυγες.

Εργάζεται στην Αγγλία και διαχειρίζεται επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει θητεύσει σε κάποια από τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του Ηνωμένου Βασιλείου. Και όμως, στο μυαλό της έχει πάντα ως γνώμονα την επιστροφή στην Ελλάδα.

Στην ομίχλη τυλίχτηκε το Λονδίνο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στις αεροπορικές μετακινήσεις. Οι εικόνες από τη βρετανική πρωτεύουσα είναι ατμοσφαιρικές και δείχνουν γνωστά αξιοθέατα να διακρίνονται αμυδρά μέσα στην ομίχλη. Δείτε φωτογραφίες

Η εικόνα έκανε το γύρο του κόσμου. Είναι μία από τις εκατοντάδες δυνατές φωτογραφίες που δείχνουν τον αγώνα λιμενικών και εθελοντών να σώσουν τους πρόσφυγες που στέλνουν οι δουλέμποροι από τα παράλια της Τουρκίας στα ελληνικά νησιά. Στη συγκεκριμένη είναι ένας 34χρονος αργεντινός που ήρθε στην Ελλάδα για να βοηθήσει.

Η Νταρίνα Γκρόμοβα, μόλις δέκα μηνών, ακουμπά τις παλάμες στο τζάμι στο αεροδρόμιο της Αγίας Πετρούπουλης κοιτώντας τα αεροπλάνα πριν ταξιδέψει με τους γονείς της στο αιγυπτιακό θέρετρο Σαρμ ελ-Σέιχ. Δεν γύρισε όμως ποτέ στην πατρίδα. Η φωτογραφία της προκαλεί συγκίνηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναδεικνύει την Νταρίνα σε σύμβολο της αεροπορικής τραγωδίας στη χερσόνησο του Σινά. Ήταν η πιο μικρή επιβάτης της μοιραίας πτήσης KGL9268...

Σε ένα πολυτελές και ζεστό περιβάλλον, δίπλα στο τζάκι, και ενώ απολαμβάνετε τον καφέ σας, οι αρχιτέκτονες Μαρία Ντούμα και Φαίη Μητρούδη (Opsisarchitects), σας καλούν μέσα από ένα πρωτότυπο και βιωματικό σεμινάριο-συνεδρία, να ανακαλύψετε το στυλ σας, αλλά και άλλες πτυχές της προσωπικότητάς σας.

Ιθαγενείς αθλητές απ’ όλη την υφήλιο συγκεντρώθηκαν στη Βραζιλία προκειμένου να συμμετάσχουν στους πρώτους Παγκόσμιους Αγώνες Αυτοχθόνων. Στους αγώνες έλαβαν μέρος πάνω από 2.000 ιθαγενείς από 24 φυλές της Βραζιλίας καθώς και αυτόχθονες αθλητές από 23 άλλες χώρες και διαγωνίστηκαν τόσο σε παραδοσιακά αθλήματα όπως διελκυστίνδα, ρίψη δόρατος, φλεγόμενο χόκεϊ επί χόρτου και κανό, όσο και πιο σύγχρονα αθλήματα, όπως τοξοβολία, ποδόσφαιρο ή μπάσκετ.

Από τις 31 Οκτωβρίου, ημέρα κατά την οποία οι Αμερικανοί γιορτάζουν το Halloween, έως τις 2 Νοεμβρίου διαρκεί η μεξικανική «Ημέρα των Νεκρών», η οποία έχει κηρυχτεί Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας από την UNESCO.

Τη Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015, λήγει η προθεσμία υποβολής αιτήσεων συμμετοχής στο Πρόγραμμα, που υλοποιεί το Εμπορικό Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς «Χορήγηση ΕΠΙΤΑΓΩΝ (VOUCHER) για την ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ, είτε κατά ISO / IEC 17024, είτε με πιστοποίηση ΕΟΠΠΕΠ.

Ο 15χρονος Αμπντάλα αλ-Σαναμπάνι από την Υεμένη, παιδί-θαύμα που ονειρευόταν να ηγηθεί ενός διαστημικού προγράμματος της χώρας του, κινδυνεύει να χάσει το ένα του πόδι και τα δάκτυλα του ενός χεριού μετά τον βαρύ τραυματισμό του σε αεροπορική επιδρομή του υπό τη Σαουδική Αραβία συνασπισμού που έπληξε γαμήλιο γλέντι και κόστισε τη ζωή σε πολλούς συγγενείς του. Το 2012 είχε κερδίσει διεθνή διαγωνισμό και μία επίσκεψη στη NASA...

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά το ατύχημα στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Τσερνομπίλ, η περιοχή γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο έχει ανακηρυχθεί «απαγορευμένη ζώνη». Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιοι που αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν το μέρος όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν: 130 υπερήλικες Ουκρανές, γνωστές ως «μπαμπούσκες του Τσερνομπίλ» που έχουν ορκιστεί να πεθάνουν στα σπίτια τους, αδιαφορώντας για το κατά πόσο θα μολυνθούν από ραδιενέργεια.

Σοκαρισμένοι από τις εικόνες της απόλυτης σκληρότητας που αντικρίζουν καθημερινά με τις σορούς προσφύγων που ξεβράζονται στα νερά του Αιγαίου, οι εθελοντές της Λέσβου στέλνουν τη δική τους κραυγή αγωνίας για την κατάσταση που βιώνουν καθημερινά και φωνάζουν ότι είναι μόνοι και αβοήθητοι. «Είμαι μέσα στο νερό μέρα και νύχτα και δεν μπορώ να βλέπω παιδιά να πνίγονται» λέει ψαράς από τη Λέσβο. «Ντρέπομαι για την Ευρώπη» τονίζει ισπανός ναυαγοσώστης.

Όπως είναι ευρέως γνωστό (ας είναι καλά το Χόλιγουντ), τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου, μικρά και μεγαλύτερα παιδιά συνηθίζουν να μεταμφιέζονται –απαραιτήτως σε οτιδήποτε spooky- και να επισκέπτονται τα σπίτια αναφωνώντας με ένα στόμα μια φωνή τη γνωστή Halloween ατάκα «trick or treat» («φάρσα ή κέρασμα») μαζεύοντας γλυκά.

Για να πάνε στο σχολείο μπαίνουν στο καΐκι. Φεύγουν από το σπίτι στις 6:30 και με τα πόδια φτάνουν στο λιμάνι. Λίγο πριν τις 7:00 σαλπάρουν για την απέναντι ακτή, όπου θα φτάσουν 45 λεπτά αργότερα. Αν έχει απαγορευτικό, χάνουν το μάθημα. Γυρίζουν το απόγευμα στο μικρό καταπράσινο νησάκι τους. Τον Κάλαμο του Ιονίου.

Σε ηλικία 105 ετών, η Μπιμπιχάλ Ουζμπέκι εκτιμάται ότι είναι μία από τις γηραιότερες μετανάστριες που αναζητά ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη.

Η Κιμ Φουκ ήταν εννέα ετών, όταν τον Ιούνιο του 1972 η αεροπορία του Ν.Βιετνάμ βομβάρδισε με ναπάλμ το χωριό της. Η φιγούρα του γυμνού κοριτσιού να τρέχει στο δρόμο κλαίγοντας απαθανατίστηκε από τον Νικ Ουτ και η Κιμ Φουκ έγινε το αντιπολεμικό σύμβολο της σύρραξης στο Βιετνάμ. Σαράντα και πλέον χρόνια μετά, η 52χρονη θα υποβληθεί σε μια σειρά από επεμβάσεις...

«Ο Τίτο δεν θα επέμενε ποτέ στο όνομα 'Μακεδονία'. Ο Τίτο επ’ ουδενί θα δεχόταν να εκφράζονται εθνικιστικές απόψεις. Κι έπειτα ουδέποτε έδειξε κάποια φιλοδοξία για κανένα έδαφος ή κράτος, ενώ η πολιτική του προς την Ελλάδα ήταν πολύ φιλική». Εικασία μεν, πλην όμως διατυπωμένη από έναν άνθρωπο που είναι σε θέση να έχει άποψη: τη Σβετλάνα Μπροζ, την εγγονή του Τίτο.

Ιστορικά μνημεία ανά τον κόσμο «λούστηκαν» με μπλε φως την Κυριακή, για τον εορτασμό των 70 χρόνων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μεταξύ αυτών οι Πυραμίδες της Γκίζας στην Αίγυπτο, το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ στη Νέα Υόρκη, ο Πύργος της Πίζας στην Ιταλία, το Ερμιτάζ στη Ρωσία, η Όπερα του Σίδνεϊ στην Αυστραλία...

Την ώρα που πρόσφυγες στοιβάζονται σε βάρκες αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, η Μεσόγειος  μοιάζει με θάλασσα πνιγμένων ονείρων, ομάδες ανθρώπων από τρεις διαφορετικές χώρες αναλαμβάνουν να κοινοποιήσουν ιστορίες ξεριζωμού και προσφυγιάς. Με όχημα το θέατρο, πολίτες από την Ελλάδα, τη Βρετανία και τη Γερμανία θα εκθέσουν εμπειρίες προσφύγων όπως ακριβώς εκείνοι τις διηγήθηκαν.

Κάποιοι πρόσφυγες επιλέγουν να φθάσουν στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης διαμέσου των Βαλκανίων και της Ιταλίας. Κάποιοι άλλοι, ωστόσο, βρήκαν μια εναλλακτική διαδρομή που τους οδηγεί στην Νορβηγία διαμέσου της Ρωσίας και αφού πρώτα εισέλθουν στον Αρκτικό Κύκλο. Αλλά και εκεί πρέπει να κάνουν... ορθοπεταλιές προκειμένου να μπουν στην Νορβηγία.