Language

Η μεν επιρροή σχετίζεται με το ρήμα ρέω (επι- + ρέω, με διπλασιασμό του ρ λόγω της συνθέσεως), ενώ η επήρεια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ρέω

Το ουσιαστικό επίδραση έχει σαφώς ευρύτερη σημασία από την επήρεια, καθώς δηλώνει την κάθε είδους (επ)ενέργεια —κατά κανόνα αργή και ανεπαίσθητη— που ασκείται σε πρόσωπα ή πράγματα, καθώς και τις μεταβολές που αυτή επιφέρει στη διαμόρφωση, τη λειτουργία ή τη συμπεριφορά τους

Μια ομάδα λέξεων που η χρήση τους δημιουργεί αρκετά προβλήματα, τόσο από εννοιολογικής όσο και από ορθογραφικής απόψεως

Πρέπει να έχουμε κατά νουν ότι μεταξύ των αποσιωπητικών και της λέξης που προηγείται δεν αφήνουμε διάστημα, καθώς και ότι δεν προσθέτουμε τελεία όταν τα αποσιωπητικά βρίσκονται στο τέλος μιας περιόδου

Με την άνω τελεία ή άνω στιγμή δηλώνουμε στον αναγνώστη ότι στο συγκεκριμένο σημείο πρέπει να σταματήσει την ανάγνωση λιγότερο απ’ ό,τι στην τελεία και περισσότερο απ’ ό,τι στο κόμμα

Η τελεία, η άνω τελεία, η διπλή τελεία και οι τρεις τελείες, που περιλαμβάνονται στα σημεία στίξης, συνιστούν το αντικείμενο του παρόντος άρθρου

Όταν κάνουμε λόγο για πάθη συμφώνων, αναφερόμαστε σε φωνολογικές διαφοροποιήσεις συμφώνων που επηρεάζουν και τη μορφολογική δομή των λέξεων

Την έκθλιψη τη συναντάμε συνήθως στον προφορικό λόγο και σε γραπτά κείμενα που έχουν στοιχεία προφορικότητας. Εξάλλου, η έκθλιψη είναι η μόνη φωνολογική διαφοροποίηση που χρησιμοποιείται σε ορισμένες περιπτώσεις στον επιστημονικό λόγο. Τα υπόλοιπα φωνολογικά φαινόμενα παρουσιάζονται συχνά στη λογοτεχνική γλώσσα, κυρίως στην ποίηση, και στον προφορικό λόγο

Στο πλαίσιο του συνδυασμού των φωνημάτων, προκαλούνται συχνά διαφοροποιήσεις στους φθόγγους που πραγματώνουν τα φωνήματα. Οι φωνολογικές αυτές διαφοροποιήσεις, τα φωνολογικά αυτά φαινόμενα, ονομάζονται πάθη φωνημάτων

Φθόγγοι καλούνται οι γλωσσικές μονάδες του προφορικού λόγου που χρησιμοποιούν οι ομιλητές μιας γλώσσας. Οι φθόγγοι διακρίνονται σε φωνήεντα και σύμφωνα

Το ζήτημα των σύνθετων ρημάτων της νέας ελληνικής που προέρχονται από τη συνένωση τού έχω με διάφορες προθέσεις

Τα σημαντικότερα προβλήματα αναφορικά με τη χρήση του ρήματος έχω στη νέα ελληνική γλώσσα εμφανίζονται εκεί όπου ο ομιλητής ή ο συντάκτης ενός κειμένου επιχειρεί να ενσωματώσει στο λόγο του τύπους σύνθετων ρημάτων που προέρχονται από τη συνένωση τού έχω με πλείστες προθέσεις: αντέχω, απέχω, εξέχω, μετέχω, προσέχω υπερέχω κ.ά.

Βασικό ρήμα της ελληνικής και όχι μόνο γλώσσας, το έχω απαντά στο γραπτό και τον προφορικό λόγο με αμέτρητες χρήσεις και σημασίες

Πρέπει να γίνεται λόγος για επάνοδο, επιστροφή ή επαναφορά στην προτέρα —και όχι βεβαίως στην προτεραία— κατάσταση

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που παρασύρονται από τη φωνητική συγγένεια των λέξεων προτέρα και προτεραία, αντιλαμβάνονται ασαφώς τη μεταξύ τους διάκριση και πέφτουν στην παγίδα της λανθασμένης χρήσης τους

Η μεν αναφορά σε αρνητικές επιπτώσεις είναι περιττή (συνιστά πλεονασμό), η δε αναφορά σε θετικές ή ευεργετικές επιπτώσεις είναι λανθασμένη

Η λέξη συνέπεια μάς δίνει τη δυνατότητα να αναφερθούμε είτε σε ένα θετικό είτε σε ένα αρνητικό αποτέλεσμα μιας ενέργειας, ενός γεγονότος ή μιας κατάστασης

Πολλοί είναι οι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δηλώσουμε αυτό που παράγεται από κάποια αιτία, αυτό που εμφανίζεται ως αιτιατό, αυτό που έρχεται ως φυσική συνέχεια ενεργειών, πράξεων, φαινομένων ή καταστάσεων

Τα φωνήεντα που συμπροφέρονται σε μία συλλαβή (οι λεγόμενες κύριες και καταχρηστικές δίφθογγοι) θεωρούνται κατά το συλλαβισμό ως ένας φθόγγος (λογαριάζονται σαν ένα φωνήεν) και γι’ αυτό δε χωρίζονται

Η διαδικασία του συλλαβισμού χρησιμοποιείται είτε στη γραφή —όταν μια λέξη δε χωρά στη μια σειρά και ένα κομμάτι της πρέπει να μεταφερθεί και στην επόμενη— είτε σε εκφωνήσεις — π.χ., προφορά λέξεων κατά συλλαβές, όταν ένα παιδί μαθαίνει ορθογραφία