Opinion

Τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία εικοσιτετράωρα με τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς ανοίγουν μια μεγάλη συζήτηση για το ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή και τη σχέση της με την Τουρκία.

Υπάρχουν φυσικά οι αντικειμενικοί παράγοντες. Ο ιός της πασοκοποίησης έχει προσβάλει όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης, που τιμωρούνται επειδή συνεργάστηκαν πειθήνια με την Κεντροδεξιά για την αντιμετώπιση της κρίσης ξεχνώντας τα αδύναμα στρώματα της κοινωνίας που είναι και οι παραδοσιακοί τους ψηφοφόροι. Το Κέντρο χάνει έδαφος παντού, η εποχή ανήκει στους λαϊκισμούς.

Αν και η δημόσια συζήτηση έχει επικαλυφθεί, και λογικά ως ένα σημείο, γύρω από τον τελευταίο ανασχηματισμό της κυβέρνησης και τι αυτός σηματοδοτεί για τις πολιτικές εξελίξεις, υπάρχουν πολλά επί μέρους στοιχεια που καταδεικνύουν ότι αλλού έπρεπε να στρέφεται η προσοχή της κοινής γνώμης. Αφορούν όλα την οικονομία. Και είναι ενδεικτικά της παρατεταμένης κρίσης που τη χειμάζει και δημιουργεί ένα αβέβαιο περιβάλλον για τη συνέχεια.

Ενας αξιοθρήνητος αναγκαστικός ανασχηματισμός οδήγησε αναγκαστικά σε αξιοθρήνητα αποτελέσματα. Λογικό. Το αντίθετο θα αποτελούσε έκπληξη.

Το δίλημμα τέθηκε χθες το μεσημέρι στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών από τον γενικό γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής Φραγκίσκο Κουτεντάκη. Πες ότι έχεις δύο επιλογές. Η μία είναι να συνεχίσεις να βρίσκεσαι σε πρόγραμμα με αντάλλαγμα μια φτηνή χρηματοδότηση. Η άλλη είναι να απελευθερωθείς επιτέλους από τους περιορισμούς και να ξεκινήσεις ύστερα από οκτώ χρόνια μια δική σου πολιτική, πληρώνοντας βέβαια κάποιο κόστος. Τι θα διάλεγες;

O (προπονητής του Προμηθέα) Mάκης Γιατράς, ο οποίος έχει φανερώσει ότι είναι φίλαθλος του Ολυμπιακού και μάλιστα δήλωσε συγκινημένος όταν τον αντιμετώπισε, επιθυμούσε σφόδρα να πάρει τη σκυτάλη από τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, αλλά τζίφος! Στο τέλος της χθεσινής βραδιάς που χάρισε πλούσια μπασκετικά ελέη (91-108), ο Παναθηναϊκός μπορεί να ζορίστηκε, αλλά έμεινε όρθιος και πέτυχε […]

Η 43χρονη αμερικανίδα φωτογράφος, που την αποκαλούν Ανι Λίμποβιτς της εννοιολογικής τέχνης, βρέθηκε στην Αθήνα για τα εγκαίνια της έκθεσής της. Η ομορφιά αντιμέτωπη με το τραχύ πρόσωπο της εξουσίας

Στο ντοκιμαντέρ «Η τέχνη του πιάνου», που παρουσιάζει τους μεγαλύτερους πιανίστες του 20ού αιώνα, ξαφνιάζει η ερμηνεία ενός κομματιού του Μπαχ από τον Glenn Gould στο σπίτι του. Ο διάσημος καναδός πιανίστας δίνει παράσταση μόνος του στο σαλόνι του.

Ο Αντι Γουόρχολ είχε διατυπώσει στις αρχές της δεκαετίας του '70 την πρόβλεψη ότι στο μέλλον (εννοούσε προφανώς το εγγύς σε αυτόν...) «όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν διάσημοι έστω για 15 λεπτά». Φυσικά, με την ανακάλυψη του Ιντερνετ και τη ραγδαία εξέλιξη των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, αυτό ξεπεράστηκε σύντομα.

Γελάσαμε; Γελάσαμε. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι άλλος σχηματισμός κυβέρνησης να ξεσήκωσε τόση χλεύη και κοροϊδία.

Ηταν ο μόνος που απέφυγε τους δημοσιογράφους στην ορκωμοσία των νέων μελών της κυβέρνησης. Από ψυχαναλυτικής σκοπιάς, η εξήγηση της αντίδρασης του Φώτη Κουβέλη είναι μάλλον προφανής.

Οι αντιδράσεις για την υπουργοποίηση του Φώτη Κουβέλη είναι τριών ειδών.

Σε ομιλία που εκφώνησε την περασμένη εβδομάδα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ο δημοσιογράφος των «New York Times» Μπρετ Στίβενς μίλησε για τις πέντε πολιορκίες που δέχεται σήμερα η δημοσιογραφία: την οικονομική, την πολιτισμική, την τεχνολογική, την πίεση από τον πρόεδρο Τραμπ και την πολιορκία από ένα μονίμως έξαλλο μέρος του αναγνωστικού κοινού.

Τι κι αν όλοι καταδικάζουν το συμβάν στην Τούμπα; Τι κι αν στα social media ακόμη και οι πλέον φανατικοί συμφωνούν ότι το κακό παρατράβηξε, τιμωρία είναι λογικό να υπάρξει και απ' όπου κι αν προέρχονται αυτά τα περιστατικά πρέπει να χτυπηθούν στη ρίζα τους; Γιατί ακριβώς αυτό συμβαίνει.

Στο κέντρο λένε πως «η πολιτική ζωή είναι αιχμάλωτη του Αδωνη και του Πολάκη, όσο κι αν ο πρώτος ευθύνεται περισσότερο για το κλίμα που έχει δημιουργηθεί».

Οχι, δεν υπάρχει καμία τέτοια οργή. Ούτε η πιο δίκαιη δεν σε οδηγεί στο σπίτι του θύματος για να απειλήσεις. Οπως δεν σε οδηγεί και καμία αλληλεγγύη σε εκείνον που επιχείρησε να σκοτώσει το θύμα με μια βόμβα. Δεν είναι η συμπαράσταση στον θύτη - αν μπορεί να υπάρξει ποτέ τέτοιο πράγμα. Ούτε οι πεποιθήσεις σου, οι αντιλήψεις σου για τη ζωή και την κοινωνία, το όραμά σου για έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο χωρίς εξουσία. Είναι ο φανατισμός. Είναι μόνο το τυφλό μίσος. Είναι το αίμα που θέλεις να δεις να χύνεται.

Είναι αναμενόμενο και λογικό: τα φώτα της δημοσιότητας τα τραβούν οι προκλητικοί κι οι διεφθαρμένοι. Κι όσο περισσότεροι είναι σε ένα πολιτικό κόμμα, τόσο πιο μαύρη είναι η συνολική εικόνα που σχηματίζεται, με αποτέλεσμα να υποτιμώνται και να αδικούνται εκείνοι που αθόρυβα, υπομονετικά, αλλά ενδεχομένως μάταια, τραβάνε κουπί.