Opinion

Η απάντηση του υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Δημήτρη Οικονόμου στην ερώτηση της βουλευτού Β΄ Πειραιά του ΚΚΕ κ. Διαμάντως Μανωλάκου δείχνει ότι στο υπουργείο εθελοτυφλούν μπροστά στους κινδύνους για το περιβάλλον και τους κατοίκους

Πόσο πειστικά μπορεί να ηχούν στα αυτιά των παιδιών μου, των παιδιών σας, λόγια που έρχονται σε αντίθεση με την άρχουσα κουλτούρα, το παρακμιακό πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον, το εν γένει κοινωνικό μας μοντέλο;

Ερχόμαστε να δικαιώσουμε με έναν εντελώς ιδιαίτερο τρόπο τον Ισραηλινό ιστορικό και επιδραστικό διανοητή Γιουβάλ Νοά Χαράρι όταν κάνει λόγο για την αναδυόμενη νέα θρησκεία τον «νταταϊσμό»

Ο Νίκος Παππάς πρέπει να αποδείξει ότι όσα είπε κι έχουν καταγραφεί είναι σκευωρία. Ομως, ακριβώς τα λεγόμενά του τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα

Το Ισλάμ (=Υποταγή) στηρίζεται στην προσήλωση στα λόγια του Προφήτη

Το 1970 ήμουν δέκα χρονών. Μάζευα τα «χαρτάκια» από τις γκοφρέτες - κάρτες ποδοσφαιριστών, ηθοποιών ή τραγουδιστών - και τα αντάλλασσα με τους συμμαθητές μου· όποτε γέμιζα ένα άλμπουμ, το έβαζα στην άκρη και ξεκινούσα το επόμενο

Η ΑΕΚ και ο Περπέρογλου

Εχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η χρονική στιγμή την οποία επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ να προβάλλει το κακόγουστο και υβριστικό σποτάκι του κατά των δημοσιογράφων. Αρθρο του Αγγελου Κωβαίου.

Ο θεωρούμενος «συστημικός» Τύπος, οι παραδοσιακές εφημερίδες κυρίως, αντιμετωπίστηκαν με την εκδήλωση της προηγούμενης χρηματοπιστωτικής κρίσης ως μέγιστο κακό από τις υποτιθέμενες αντισυστημικές, δεξιές και αριστερές (λαϊκιστικές κατά βάση) πολιτικές δυνάμεις, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού στον κόσμο

Σε μια συνέντευξη που έδωσε πριν από λίγες ημέρες στον SUPER FM 89,6, ο Νίκος Παππάς έκανε μια καίρια, βαρυσήμαντη, αλλά και ποιητική παρατήρηση. «Τα ηλιοβασιλέματα στη Σαντορίνη είναι τα ομορφότερα του κόσμου, αλλά δεν τρώγονται», είπε, σχολιάζοντας την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο νησί για την προώθηση του τουρισμού. Σύμφωνοι, αλλά με τον Σάμπυ Μιωνή τι έγινε;

Τώρα που η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ «Δώστε κάτι και στον Βαξεβάνη» στράβωσε έχουμε μείνει με κάτι μικρές απορίες.

Η κατάσταση μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από τους οικονομικούς δείκτες μόνο. Κρίνεται από την κατάσταση της υγείας του πληθυσμού

Ολα στο φως τα σκάνδαλα. Αλλά πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό; Πόσες φορές το μαχαίρι θα έφτανε στο κόκκαλο; Και ο κόσμος απογοητεύεται, απαξιώνει το πολιτικό σύστημα, μουντζώνει τη Βουλή, ψηφίζει απίθανους, ημίτρελους και πολιτικά νούμερα

Οι πολιτικοί αντί για την κατάθεση ουσιαστικών προτάσεων και λύσεων για τα μύρια όσα προβλήματα υπάρχουν, κοκορομαχούν, παρά το γεγονός ότι μπροστά μας υπάρχουν πολλές προκλήσεις.

Μια χώρα που λόγω της μοναδικής γεωπολιτικής της θέσης και των αμφιλεγόμενων σχέσεων που διατηρεί με τη Μόσχα μπορεί να εκβιάζει ευθέως ακόμη και το ΝΑΤΟ, ενώ ο Ερντογάν είναι γνωστό ότι διατηρεί μια «ειδική σχέση» με τον αλλοπρόσαλλο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διάκειται επίσης εχθρικά απέναντι στη Συμμαχία.

Η αμερικανική κυβέρνηση βλέπει την Κίνα πολύ περισσότερο από γεωπολιτική οπτική σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση και προσπαθεί να πείσει τους ευρωπαίους εταίρους της να υιοθετήσουν αντίστοιχα σκληρή γραμμή

Η μαντεμουαζέλ και ο Ντιαγκίλεφ Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του 1910 όταν ο Ντιαγκίλεφ με τα Ρωσικά Μπαλέτα του αναστάτωνε το Παρίσι, όχι μόνο καλλιτεχνικά. Τα πολύχρωμα φολκλόρ κοστούμια, σε παραστάσεις όπως η «Πετρούσκα» και η «Σεχραζάτ», ξετρέλαιναν τις Παριζιάνες της υψηλής κοινωνίας που άρχισαν να αποκωδικοποιούν τον εξωτισμό στην γκαρνταρόμπα τους. Στην αυτοβιογραφική αφήγηση της Κοκό Σανέλ «Η αύρα της Σανέλ» που κατέγραψε ο Πολ Μοράντ, η μαντεμουαζέλ διηγείται πως ένα βράδυ, ενώ παρακολουθούσε μία παράσταση και έβλεπε τις κυρίες να εκστασιάζονται από την, επί της σκηνής, έκρηξη των χρωμάτων, σκεπτόταν: «Καλά, χορτάστε τώρα χρώμα γιατί του χρόνου θα σας ταράξω στο μαύρο». Την επόμενη σεζόν λάνσαρε το «μικρό μαύρο χρώμα» ένα ρούχο που, μέχρι τότε, οι κομψές Παριζιάνες δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν ούτε για τις υπηρέτριες των σατό τους. Ο ριζοσπαστισμός της γυναίκας που άλλαξε όχι μόνο τις νόρμες της μόδας αλλά και της θηλυκής φιγούρας, είχε ήδη εκδηλωθεί όταν ξευτέλισε τη ζιμπελίνα κάνοντάς τη φόδρα σε πανωφόρια από κάμποτο, καθιέρωσε τη μόδα της ηλιοκαμένης επιδερμίδας που, μέχρι τότε, παρέπεμπε σε εργάτριες της υπαίθρου και «ανακάλυψε» τα φο κοσμήματα. Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Ιβ Σεν Λοράν ανέδειξε το φολκλόρ ως κλασικό στυλ και γέμισε τις γυναικείες ντουλάπες με πολύχρωμους φραμπαλάδες και σαλβάρια. Πάμε παρακάτω. Αν τη δεκαετία του 1980, τότε που η μόδα ήθελε τη μέση των τζιν να φτάνει μέχρι λίγο πιο κάτω από το στήθος, βλέπαμε τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια του Αλεξάντερ ΜακΚουίν που αφήνουν να φαίνεται το εσώρουχο, θα γελούσαμε - τουλάχιστον. Αντίστοιχα, την ίδια εποχή, όταν ετοιμαζόμουν για βραδινή έξοδο, η μητέρα μου, γαλουχημένη με τους κανόνες κομψότητας του 1950 και του 1960, βλέποντας τι φορούσα, με ρωτούσε αν το πάρτι που θα πάω είναι μασκέ. Το στοίχημα της κομψότητας Είναι σαφές πως η κινητήρια δύναμη της μόδας είναι το ότι, κάθε τόσο, αναθεωρεί τους κανόνες αισθητικής. (Τι να πρωτοθυμηθώ; Το mix and match ή τις γόβες με σοσόνια του Γκοτιέ;). Πολύ περισσότερο τους καταργεί το προσωπικό στυλ - το οποίο επίσης πριμοδότησε η Σανέλ. Που σημαίνει ότι το να κρίνουμε έναν άνθρωπο από τα ρούχα που φοράει, είναι τόσο αυθαίρετο που αποτυπώνει μικροψυχία. Στην εποχή μας, δεν υπάρχουν «ανάρμοστα ρούχα» παρά μόνο όταν, για ειδικούς λόγους, ισχύει ενδυματολογικό πρωτόκολλο. Ναι, είναι ανάρμοστο να πας σε κηδεία με κόκκινο φόρεμα, στη Βουλή με σαγιονάρες ή σύζυγος πρωθυπουργού να εμφανιστεί σε επίσημη συνάντηση με κομπινεζόν. Φόρα το όπως θες Την εποχή της πολιτικής ορθότητας βλέπω την έξαρση μιας ασύμμετρης τάσης να στοχοποιούνται κυρίες της πολιτικής ή του ευρύτερου χώρου της, με «σκανδάλη» τις ενδυματολογικές τους επιλογές. Από τη στέκα της Μενδώνη έως το παντελόνι της Μαρέβας και από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως την Πατούλη. Καταλαβαίνω τον σχολιασμό στα πλαίσια ενός απολύτως αποδεκτού κοινωνικού κουτσομπολιού - όλοι το κάνουμε. Οχι όμως να βγάζεις, με βάση το ρούχο, συμπεράσματα για ψυχικές ή πνευματικές ιδιότητες. Στο κάτω κάτω, το να συνδυάζει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δαντελένια τουνίκ με παντελόνι - φόρμα ή αθλητικά παπούτσια δεν την κάνει χειρότερη ΠτΔ. Από την αντίληψη «Είμαστε ό,τι φοράμε» προκύπτει το «Τα ήθελε και τα έπαθε το θύμα του βιασμού». Και το να κρίνεις κάποιον από τα ρούχα που φοράει είναι ακριβώς της ίδιας ούγιας με το να τον κατακρίνεις επειδή δεν έχει ρούχα να φορέσει.

Τα κάνει όλα άψογα η κυβέρνηση; Οχι φυσικά. Αλλά αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ στο σποτάκι αμφισβητεί δεν είναι η ικανότητα της κυβέρνησης, αλλά η δημοσιογραφική δεοντολογία

Ηρθε η ώρα να πούμε αλήθειες για το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας