Ο Τραμπ, ο «Τίγρης» και η ακροδεξιά επέλαση στη Λατινική Αμερική

Έπειτα από μια τετραετή ιστορική στροφή στην Αριστερά, η Κολομβία έκανε με τις προεδρικές εκλογές της Κυριακής μια απότομη μετατόπιση προς την Ακροδεξιά, ευθυγραμμιζόμενη με μια ευρύτερη υπερσυντηρητική πολιτική μεταστροφή στη Λατινική Αμερική, και δη στην εποχή Τραμπ 2.0.

Η μια μετά την άλλη, χώρες διολισθαίνουν προς την εθνικολαϊκιστική «Νέα Δεξιά», ανάγοντας επιχειρηματίες και πολιτικά ουτσάιντερ σε οιονεί εθνοσωτήρες.

Όχι τυχαία, οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν τις «ευλογίες» του Αμερικανού προέδρου.

Ως έκφανση του δόγματος «Ντονρόε» περί ηγεμονίας των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο, καταγράφεται πλέον μια «τραμποποίηση» της  Λατινικής Αμερικής.

Η περίπτωση του νεοεκλεγέντος προέδρου της Κολομβίας, Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια, γνωστού με το παρατσούκλι «Ο Τίγρης», αποτελεί το τελευταίο απτό δείγμα.

Στην Αργεντινή, ο αυτοαποκαλούμενος «αναρχοκαπιταλιστής» Χαβιέρ Μιλέι κατακρεουργεί το κράτος με το «αλυσοπρίονό» του.

Στο Ελ Σαλβαδόρ, ο Ναγίμπ Μπουκέλε κυβερνά με αυταρχισμό, θυσιάζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα στο όνομα της ασφάλειας.

Η Χιλή εξέλεξε πρόσφατα πρόεδρο έναν υμνητή της δικτατορίας Πινοσέτ, τον ακροδεξιό Χοσέ Αντόνιο Καστ.

Σε χώρες όπως ο Ισημερινός, η Κόστα Ρίκα, η Ονδούρα, η Παραγουάη, οι φιλοτραμπικές δεξιές ηγεσίες τους κλίνουν προς την Ακροδεξιά.

Στο δε Περού, η Κέικο Φουχιμόρι, κόρη του πρώην δικτάτορα, βρίσκεται στα πρόθυρα εκλογής στην προεδρία, έχοντας εξασφαλίσει οριακό προβάδισμα εν αναμονή της επίσημης επικύρωσης του εκλογικού αποτελέσματος της 7ης Ιουνίου.

Με την Κούβα, τη Νικαράγουα και τη μετα-Μαδούρο Βενεζουέλα να αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία από μόνες τους, στο αριστερό στρατόπεδο οι παρουσίες στην προεδρία λιγοστεύουν, ενόσω αυξάνονται οι αμερικανικές πιέσεις και απειλές.

Στο Μεξικό της Κλαούντια Σέινμπαουμ, στη Γουατεμάλα του Μπερνάρντο Αρέβαλο, στην Ουρουγουάη του Γιαμαντού Ορσί και στη Βραζιλία του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, ο οποίος θα δώσει μάχη τον Οκτώβριο για την επανεκλογή του απέναντι στον Φλάβιο Μπολσονάρο, γιό του φυλακισμένου ακροδεξιού πρώην προέδρου και επίδοξου πραξικοπηματία, Ζαΐρ Μπολσονάρο, γνωστό και ως «Τραμπ των Τροπικών».

🌎🇦🇷 | EFECTO MILEI: Desde que Javier Milei ganó las elecciones presidenciales en 2023 en Argentina, la derecha ganó en todo el continente americano.

🇦🇷 Argentina — Javier Milei — 2023
🇺🇸 Estados Unidos — Donald Trump — 2024
🇸🇻 El Salvador — Nayib Bukele — 2024
🇵🇦 Panamá — José… pic.twitter.com/YP9NbKA7Dh

— La Derecha Diario (@laderechadiario) June 22, 2026

Από το «λιοντάρι», στον «τίγρη»

«Το λιοντάρι και ο τίγρης βρυχώνται στη Λατινική Αμερική!», πανηγύρισε στο Χ ο Χαβιέρ Μιλέι τη νίκη του ομοϊδεάτη του Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια στην Κολοβία, χρησιμοποιώντας τα προσωνύμιά τους.

Μιλώντας στους οπαδούς του στην Μπογκοτά, ο 47χρονος νεοεκλεγείς πρόεδρος υποσχέθηκε «ένα κράτος-θαύμα», με ακροδεξιά «υπογραφή».

Δηλωμένος άθεος επί χρόνια, λέει ότι ανακάλυψε τον Θεό μετά τον θάνατο της αγαπημένης του θείας, Μπεατρίς, την οποία θεωρεί σήμερα «πνευματική καθοδηγήτριά» του.

Με υποστηρικτές από την επιχειρηματική ελίτ, τον στρατό και τη χριστιανική Δεξιά, είχε κηρύξει προεκλογικά «πνευματικό πόλεμο», «με τη σοφία του Θεού», ενάντια στις δυνάμεις της Αριστεράς.

Ποινικολόγος και ζάμπλουτος επιχειρηματίας με μηδενική πολιτική εμπειρία, γόνος εύπορης οικογένειας με τριπλή υπηκοότητα (κολομβιανή, αμερικανική και ιταλική) και φιλοϊσραηλινές θέσεις, έχει -λέει- ως πρότυπα τους προέδρους Τραμπ των ΗΠΑ, Μιλέι της Αργεντινής και Μπουκέλε του Ελ Σαλβαδόρ.

Τον τελευταία, μάλιστα, τον κοπιάρει μέχρι και στην εμφάνιση.

Ενόψει της επίσημης ανάληψης των καθηκόντων του, στις 7 Αυγούστου, έχει προαναγγείλει ένα 90ήμερο «σχέδιο σοκ» στην Κολομβία, εξαπολύοντας ολομέτωπο πόλεμο -με ενεργό συνδρομή των ΗΠΑ- κατά των καρτέλ και ένοπλων ομάδων.

Χαρακτηρίζει άνευ σημασίας το γεγονός ότι, ως ποινικολόγος, υπερασπίστηκε στο παρελθόν δεξιούς παραστρατιωτικούς και εμπόρους ναρκωτικών.

Υπόσχεται «νόμο και τάξη» με την κατασκευή δέκα γιγαντιαίων φυλακών υψίστης ασφαλείας (κατά το πρότυπο του Μπουκέλε) και, ταυτόχρονα, μαζική συρρίκνωση του κράτους (στα χνάρια του Μιλέι).

Σύμφωνα με τον Χουάν Νταβίντ Βελάσκο, συν-συγγραφέα του μπεστ σέλερ «Ποιος κυβερνά στην Κολομβία», πίσω από τον Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια λειτουργούν οικονομικές, πολιτικές, επιχειρηματικές και τεχνοκρατικές ελίτ, που διαμορφώνουν το μέλλον της Κολομβίας μέσα από σπάνια ορατές διαδρομές.

«Κοιτάζουν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες με ευλαβικό φόβο και ρεαλιστική υποταγή», λέει στην El Pais.

Παρ’ όλα αυτά, εκτιμά ότι ο νέος πρόεδρος θα κυβερνήσει με λιγότερη εξουσία από ό,τι περιμένει, σε μια χώρα που το εκλογικό αποτέλεσμα κατέδειξε ότι είναι διχασμένη.

Dear President Donald J. Trump, @realDonaldTrump

With my head held high and a heart full of patriotic gratitude, I receive your words and your steadfast support. Thank you, Mr. President!

In you, I see a leader of true strength and conviction—one who refuses to yield to… pic.twitter.com/S5tjXdL8uv

— Abelardo De La Espriella (@ABDELAESPRIELLA) June 3, 2026

Η Ακροδεξιά και ο Τραμπ βρυχώνται στη Λατινική Αμερική

Την επομένη κιόλας αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ εξέφρασε «πλήρη και ολοκληρωτική υποστήριξη» στο πρόσωπό του, στις 2 Ιουνίου, ο Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια έσπευσε να δημοσιεύσει μια μακροσκελή ανάρτηση, συνοδεία φωτογραφίας ΑΙ με έναν φαλακρό αετό δίπλα σε μία τίγρη, με την αμερικανική και την κολομβιανή σημαία να ανεμίζουν στο φόντο.

«Έχετε ανοίξει τον δρόμο, ώστε ο λαός να νικήσει τις κατεστημένες δυνάμεις που επί μακρόν κυριαρχούσαν», έγραψε.

Πλέον ανήκει στη νέα στρατιά ακροδεξιών εκλεγμένων ηγετών στη Λατινική Αμερική, που πορεύονται με το πολιτικό «εγχειρίδιο» του τραμπικού κινήματος MAGA.

Διαγκωνίζονται ως πρόθυμοι εταίροι της Ουάσιγκτον στην πολιτική ασφάλειας και στο μεταναστευτικό, ενόσω ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιδιώκει -με κάθε μέσο- την εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας και την ανάσχεση της κινεζικής επιρροής.

Προς μεγάλη ικανοποίησή του, η Ακροδεξιά τείνει να γίνει κυρίαρχο ρεύμα στην περιοχή, η ιστορία της οποίας βρίθει ανατροπών.

Έπειτα από χρόνια επιμέρους εναλλαγών της παραδοσιακής Δεξιάς και της Αριστεράς στην εξουσία, η μεν δείχνει να συρρικνώνεται και η δε να περιορίζεται όλο και περισσότερο στον ρόλο της αντιπολίτευσης, καθώς η αυτοπροβαλλόμενη ως αντισυστημική Ακροδεξιά καρπώνεται τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την οργή για το κατεστημένο.

Στο φόντο είναι χρόνια κακοδιαχείριση και σκάνδαλα διαφθοράς, μίσος για τις ελίτ -που κινούν από το παρασκήνιο τα νήματα της εξουσίας- αγεφύρωτες οικονομικές ανισότητες, πολωμένες κοινωνίες και μια νέα έκρηξη της βίας.

Όμως φιλοτραμπικοί πολιτικοί που ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενοι άμεσες λύσεις σε βαθιές κρίσεις, προκρίνοντας σκληρά μέτρα και ωμή καταστολή, τα βρίσκουν σκούρα, όπως π.χ. στη Χιλή και στον Ισημερινό.

Το δε οικονομικό «θαύμα» για το οποίο πανηγυρίζει ο Μιλέι στην Αργεντινή επικρίνεται ευρέως ως ευημερία των αριθμών και όχι των ανθρώπων.

Εξ ου και η φθίνουσα δημοτικότητα του «αναρχοκαπιταλιστή» προέδρου.

Είναι ανάλογη με αυτή του Ντόναλντ Τραμπ, που δείχνει να οδεύει προς μια οδυνηρή ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.