Αθηναϊκός – Μερσίν: Ραντεβού με την ιστορία στον πρώτο τελικό του Eurocup Women!

Δεκαέξι χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκε σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης (2009-10), όταν και κατέκτησε το τρόπαιο με προπονητή τον Τζώρτζη Δικαιουλάκο, ο Αθηναϊκός έχει ξανά «ραντεβού» με την Ιστορία του, στους τελικούς του Eurocup γυναικών!

Την Πέμπτη (2/4, 20:30) οι παίκτριες της Στέλλας Καλτσίδου υποδέχονται την τουρκική Μερσίν στον πρώτο μεταξύ τους τελικό. Ο κάτοχος του τίτλου θα κριθεί στον δεύτερο τελικό, επί τουρκικού εδάφους, στις 9 Απριλίου (20:00). Η Μερσίν είχε ξεκινήσει τη σεζόν στη Euroleague, ενώ στην προημιτελική φάση του Eurocup απέκλεισε τον Παναθηναϊκό.

Έδρα του τελικού, το ΔΑΚ Γλυφάδας «Μάκης Λιούγκας», αφού το αίτημα του Αθηναϊκού για αλλαγή έδρας έγινε δεκτό. Με τις παίκτριες του Αθηναϊκού να προσδοκούν στην υποστήριξη των Ελλήνων φιλάθλων, με στόχο να κάνουν το πρώτο και το πιο αποφασιστικό βήμα… στην προσπάθεια κατάκτησης του δεύτερου ευρωπαϊκού τροπαίου του συλλόγου του Βύρωνα στην ιστορία του.

Η προπονήτρια του Αθηναϊκού Στέλλα Καλτσίδου «έχτισε» αυτή την ομάδα το περασμένο καλοκαίρι, με στόχο να την οδηγήσει στην κατάκτηση του δεύτερου τίτλου του Eurocup στην ιστορία της, αλλά και δεύτερου προσωπικού τίτλου της Ελληνίδας τεχνικού, καθώς τον Μάιο του 2024 κατέκτησε το τρόπαιο της ίδιας διοργάνωσης με τους Λόντον Λάιονς, πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος για βρετανικό σύλλογο σε άνδρες και γυναίκες στο μπάσκετ στην Ιστορία.

Το 2010, ο Αθηναϊκός είχε κατακτήσει το Eurocup, με προπονητή τον Τζώρτζη Δικαιουλάκο, σε μία αγωνιστική περίοδο (2009-10), η οποία αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία του συλλόγου, καθώς ο Αθηναϊκός υπήρξε η πρώτη ελληνική ομάδα μπάσκετ γυναικών που κατέκτησε «triple crown» (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα). Τότε, στους τελικούς, ο Αθηναϊκός είχε επικρατήσει της ρωσικής Ναντέζντα Όρενμπουργκ (65-57 / 53-57).

Την τρέχουσα σεζόν, ο Αθηναϊκός έφτασε στους τελικούς του Eurocup γυναικών αποκλείοντας στους ημιτελικούς την κάτοχο του τίτλου (2025) Βιλνέβ Ντ’ Ασκ (νίκησε με 69-56 στον Α΄ αγώνα στην Αθήνα, ενώ ηττήθηκε με 78-70 στη Γαλλία στον Β΄ αγώνα, υπερασπιζόμενος το +13 του πρώτου αγώνα).  Στα προημιτελικά, ο Αθηναϊκός απέκλεισε την ισπανική Αβενίδα με διαφορά +5 πόντων (65-71 και 79-68). Στη φάση των «16», η ελληνική ομάδα δεν αντιμετώπισε πρόβλημα κόντρα στην ουγγρική Σοπρόν για να προκριθεί με διαφορά +19 (81-72 και 71-61). Στα πλέι οφ, οι παίκτριες της Στέλλας Καλτσίδου απέκλεισαν την ισπανική Χαϊρις Μούρθια με διαφορά +27 πόντων (75-80 και 51-73). Πρώτος τερμάτισε στον 10ο όμιλο της κανονικής περιόδου με 5-1 ο Αθηναϊκός.

Η Μερσίν, η οποία διεκδικεί τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλος της, είναι μία νέα ομάδα, καθώς ιδρύθηκε πριν 11 μόλις χρόνια, δηλαδή το 2015. Η Μερσίν απέκλεισε την επίσης γαλλική Μονπελιέ στα ημιτελικά (νίκησε με 68-70 στη Γαλλία στον Α΄ αγώνα, νίκησε με 86-60 και στον Β΄ αγώνα στην Τουρκία). Στα προημιτελικά, η τουρκική ομάδα απέκλεισε τον Παναθηναϊκό (87-91 / 71-57). Στη φάση των «16» έθεσε εκτός τη λιθουανική Κιμπίρκστις (67-87 / 65-84). Η Μερσίν απέκλεισε τη Ραπίντ Βουκουρεστίου (78-82 / 87-95) στα πλέι οφ κι ενώ είχε ξεκινήσει τη σεζόν στη Euroleague γυναικών, αλλά αποκλείστηκε με την ολοκλήρωση της regular season ως 4η του 4ου ομίλου με ρεκόρ 1-5.

Το πρόγραμμα των τελικών Αθηναϊκός – Μερσίν:

ΤΕΛΙΚΟΙ (2 & 9/4/2026

Α΄ ΤΕΛΙΚΟΣ (2/4/2026)
Πέμπτη, 2 Απριλίου
Αθηναϊκός-Μερσίν (Τουρκία)     20:30

Β΄ ΤΕΛΙΚΟΣ (9/4/2026)

Πέμπτη, 9 Απριλίου
Μερσίν (Τουρκία)-Αθηναϊκός    20:00

Η «χρυσή βίβλος» του EuroCup γυναικών

2025 Βιλνέβ ντ’ Ασκ (Γαλλία)
2024 Λόντον Λάιονς (Αγγλία)
2023 Βιλερμπάν (Γαλλία)
2022 Μπουρζ (Γαλλία)
2021 Βαλένθια (Ισπανία)
2020 ΔΕΝ ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΛΟΓΩ COVID-19
2019 Ναντέζντα (Ρωσία)
2018 Γαλατασαράι (Τουρκία)
2017 Γιακίν Ντόγκου Γιουνιβέρσιτι (Τουρκία)
2016 Μπουρζ (Γαλλία)
2015 Βιλνέβ ντ΄ Ασκ (Γαλλία)
2014 Ντιναμό Μόσχας (Ρωσία)
2013 Ντιναμό Μόσχας (Ρωσία)
2012 Ντιναμό Κουρσκ (Ρωσία)
2011 Ελιτζούρ Ράμλα (Ισραήλ)
2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (ΕΛΛΑΔΑ)
2009 Γαλατασαράι (Τουρκία)
2008 Μπερέτα Φαμίλα (Ιταλία)
2007 Ντιναμό Μόσχας (Ρωσία)
2006 Σπαρτάκ Μόσχας (Ρωσία)
2005 Νάπολι (Ιταλία)
2004 Μπαλτίσκαγια Ζβέζντα (Ρωσία)
2003 Εξ Εν Προβάνς (Γαλλία)