Η πολυκατοικία

Κάποτε είχα διαβάσει ότι η πρώτη παρουσίαση της εφεύρεσης που λέμε «κινηματογράφο» σε λαϊκό κοινό, ήταν με ένα φιλμάκι διάρκειας δευτερολέπτων τραβηγμένο στατικά από έναν σιδηροδρομικό σταθμό, που κατέγραφε την άφιξη ενός τρένου. Και πως οι θεατές, βλέποντας σε ένα μεγάλο πανί το τρένο να έρχεται καταπάνω τους, τρόμαξαν και φώναζαν λες κι ήταν αληθινό. Καμιά φορά εύχομαι να ήταν έτσι τα social media, να είναι σαν σινεμά που έχει μάχες με αγωνία που τρως τα δάχτυλά σου και που τινάζεσαι από τις δονήσεις του dolby surround όταν κάνει μπαμ και μπουμ αλλά, ΟΚ, είναι ψεύτικο

. Στα social media οι μάχες δεν είναι και τόσο αστείες πια και σίγουρα δεν είναι ψεύτικες. Ταυτοτικά πάθη κάθε λογής ακόμη και κάτω από συνταγές μαγειρικής. Δείτε, ας πούμε, τι γίνεται με το ΚΙΝΑΛ, τις αντεγκλήσεις παπανδρεϊκών και ανδρουλακικών, με όλο το θεατράλε πασοκοταυτοτικό τους κι αυτοί.

Μου θυμίζει τις συνελεύσεις στην πολυκατοικία. Πόσο πετυχημένη η παρομοίωση κόμματος με πολυκατοικία, ας το παραδεχτούμε.

Με ομαδούλες ανάλογα με τα χούγια και τα συμφέροντα, που όταν μαζεύονται για να συναποφασίσουν ο καθένας υπερασπίζεται την ομάδα πίεσης όπου ανήκει παίζοντας τον ρόλο του. Υπάρχει ο τυπικός, ο φωνακλάς, ο ανακατωσούρης που κουτσομπολεύει και βάζει λόγια, ο σιωπηλός που τους αποφεύγει όλους, ο νέος που θα τον πλευρίσουν οι παλιοί για να τον πάρουν με το μέρος τους, ο διπλωμάτης κι ο αιώνιος διαχειριστής που ξέρει όλα τα θέματα και τον κηπουρό και τον ηλεκτρολόγο με τα μικρά τους ονόματα και που κανείς δεν τον χωνεύει αλλά τον ανέχονται γιατί κάνει τη δουλειά που βαριούνται.

Μόνη κοινή συνισταμένη η αναγκαστική συμβίωση. Με τα χρόνια να περνάνε και τους ρόλους να αλλάζουν μαζί με τα προβλήματα της πολυκατοικίας, κοινά και προσωπικά, καθώς τα σκαριά γερνάνε μαζί. Δεν είναι ευχάριστη η συνύπαρξη αλλά κανέναν δεν συμφέρει στα σοβαρά η εξόντωση του άλλου ή η απομόνωση σε κάποιο ξερονήσι, οπότε, ΟΚ, την υπομένουμε. Και ξεσπούν κάθε ένστικτο εχθροπάθειας εκεί. Στη συνέλευση. Στα social media. Για το κόμμα, τον υποψήφιο, για την ομάδα, για τη σπανακόπιτα. Αναλαμβάνοντας ρόλους που λένε για τον καθένα περισσότερα από όσα θέλει να αποκαλύψει.