Οι αγκαλιές που μείναν άδειες. Οι αγκαλιές που έδωσαν ζωή. Οι αγκαλιές για τις οποίες δεν βρήκαμε χρόνο. Οι αγκαλιές που έχουν μέσα το Σύμπαν όλο. Οι αγκαλιές
Τις ενδείξεις τις είχαμε. Από πολύ παλιά. Χαραγμένες σε σπηλιές, σε πίνακες, σε γκραφίτι, στη συλλογική μας καταγραφή.
Οι τελευταίες ημέρες μάς έφεραν αποδείξεις. Που δύσκολα ξεχνιούνται. Ηταν στα βίντεο από τους ανθρώπους μέσα στο νερό στο Κόκκινο Λιμανάκι ή λίγο πιο πέρα πάνω στα βράχια, που μόλις είχαν γλιτώσει τη φωτιά και προσπαθούσαν να αναπνεύσουν.
Δυο δυο, τρεις τρεις ή και περισσότεροι σε μικρές ομάδες. Η ζωή στα απολύτως απαραίτητα: μικρές ανάσες. Εισπνοή – εκπνοή. Απλό, μα τόσο μεγαλειώδες εκείνες τις στιγμές. Ενα πράγμα ξεχωρίζει στα βίντεο κάτω από τους πυκνούς καπνούς – άνθρωποι σε αγκαλιές. Μέσα σε μια απόκοσμη σιωπή.
Η γιαγιά με το εγγόνι, οι σύντροφοι, η μητέρα με το παιδί, οι φίλοι, ακόμα και οι άγνωστοι. Σε αγκαλιές.
Σύμφωνα με την ψυχολογία, το να λέει κάποιος παθολογικά ψέματα δεν θεωρείται ξεχωριστή ψυχική διαταραχή. Πρόκειται περισσότερο για ένα μοτίβο συμπεριφοράς
Σε παγκόσμια πρώτη από τον καλλιτεχνικό οργανισμό Altera Pars το «Lost & Found» της Nalini Vidoolah Mootoosamy, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, συνεχίζει την πορεία του και μετά το Πάσχα.
Η παράσταση «Η Ευτυχία της Αργιθέας» επιχειρεί να δώσει φωνή σε όσες ζωές έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας, χωρίς εξιδανίκευση και χωρίς διδακτισμό — μόνο με παρουσία.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας