
Οι δικοί μας άνθρωποι
Γιατί αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτούς τους ήρωες; Γιατί με τόσο ενθουσιασμό τούς κάνουμε θέση δίπλα μας στον καναπέ κάθε φορά που οι ταινίες προβάλλονται στην τηλεόραση;
Δεν είναι μόνο ο Βέγγος. Είναι ο Λογοθετίδης στο «Ενα βότσαλο στη λίμνη», ο Φωτόπουλος στο «Ο Θόδωρος και το δίκαννο», ο Χατζηχρήστος και ο Ηλιόπουλος στο «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες», ο Κωνσταντίνου στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», ο Αυλωνίτης και ο Ρίζος στους «Γαμπρούς της Ευτυχίας», ο Σταυρίδης και ο Γκιωνάκης στα «Κίτρινα γάντια», η Αρώνη και ο Παπαγιαννόπουλος στο «Μια τρελή τρελή οικογένεια», η Βλαχοπούλου και ο Κωνσταντάρας στη «Χαρτοπαίχτρα».
Ενδεικτικά αναφέρω ταινίες και ρόλους, αφού πλέον – με δεδομένο ότι εκείνη η εποχή του ελληνικού κινηματογράφου έληξε πριν από μισό, σχεδόν, αιώνα – αποτελούν μια τοιχογραφία, το δικό μας συμβολικό Σινεμά ο Παράδεισος.
Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο εδώ
- Η νέα πρόκληση της AI: Ποιος καθορίζει τα όρια της ελευθερίας του λόγου στα chatbots;
- Καλύπτοντας το επικίνδυνο χάσμα της Ευρώπης στον τομέα των πυραύλων
- Ο Jeff Mills παρουσιάζει το Tomorrow Comes the Harvest
- Αίγιο: «Είμαι αθώος, δεν μπορώ να πενθήσω» – Τι λέει μέσα από τη φυλακή ο 65χρονος Ιταλός
- Αρκάς: «Παράδεισος» για τους αδειούχους, «κόλαση» για τους εργαζόμενους
- Οδηγός για τον νέο εξωδικαστικό μηχανισμό: Ανοίγει σήμερα η ηλεκτρονική πλατφόρμα









