Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020
LIVE ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Κοροναϊός: Λεπτό προς λεπτό στο in.gr η εξάπλωση παγκοσμίως

Πέπη Ραγκούση

Ο πειρασμός της νοσταλγίας*
Άποψη

Ο πειρασμός της νοσταλγίας*

Η δεκαετία του 1960 και η νοσταλγία που κεφαλαιοποιεί πουλάει. Η «εμπορικότητά» της έχει κατ' αρχάς μια εξήγηση σε σχέση με τις χρονικές αποστάσεις. Είναι, οριακά, η δεκαετία που δικαιολογεί τον νόστο, δηλαδή την επιστροφή σε κάτι

Και με το μίσος περνούσε ο καιρός
Άποψη

Και με το μίσος περνούσε ο καιρός

Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν παθιασμένος με την ιστορία της Ελένης Παπαδάκη - σε αυτήν άλλωστε αναφέρεται και το μυθιστόρημά του «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές»

Είναι γλυκό το ποτό της εξουσίας
Άποψη

Είναι γλυκό το ποτό της εξουσίας

Ο χορός της εξουσίας όμως τέλειωσε. Και άφησε τους χορευτές με το βήμα μετέωρο

Οταν ο Τζορτζ Οργουελ «συνάντησε» τον Αμος Οζ
Άποψη

Οταν ο Τζορτζ Οργουελ «συνάντησε» τον Αμος Οζ

Η πανδημία, οι συνέπειες και τα επακόλουθά της έκαναν το «1984» πασπαρτού

Δέκα (συν ένα) χρόνια κομμάτια
Άποψη

Δέκα (συν ένα) χρόνια κομμάτια

Πώς ήταν ο κόσμος τον Σεπτέμβριο του 2009

Κουτσαβακισμός κι αξιοπρέπεια
Άποψη

Κουτσαβακισμός κι αξιοπρέπεια

Η λέξη «αξιοπρέπεια» έπαιξε στην κορυφή τα μνημονιακά χρόνια. Εργαλειοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ακόμη ήταν ελάσσων αντιπολίτευση

Ο άντρας με τα μούσκουλα
Άποψη

Ο άντρας με τα μούσκουλα

Ο άντρας με τα μούσκουλα είναι ο Ναβίντ Αφκαρί από το Ιράν, πρωταθλητής στην πάλη με πολλές διεθνείς διακρίσεις. Πριν από δύο χρόνια πήρε μέρος σε διαδηλώσεις εναντίον του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος

Κάποιος να επέμβει
Άποψη

Κάποιος να επέμβει

Ολο αυτό θα ήταν ηθική και όχι ηθικολογία αν δεν υπήρχε η ιστορία με τον πρεσβευτή της Βενεζουέλας που είχε τη σεξουαλική παρενόχληση σε ημερησία διάταξη και τον οποίο κουκούλωσε ο ΣΥΡΙΖΑ

Τα απομεινάρια μιας ιδέας
Άποψη

Τα απομεινάρια μιας ιδέας

Πώς τραγουδούσε ο Μητροπάνος τον στίχο του Αλκη Αλκαίου; «...πως η ιστορία γίνεται σιωπή»

Άλκηστις Πρωτοψάλτη: Δεν φοβάμαι τίποτα γιατί είμαι ελεύθερη και η γνώμη μου, όταν πρέπει να τη διατυπώσω, ξεκάθαρη
Συνεντεύξεις

Άλκηστις Πρωτοψάλτη: Δεν φοβάμαι τίποτα γιατί είμαι ελεύθερη και η γνώμη μου, όταν πρέπει να τη διατυπώσω, ξεκάθαρη

Η δημοφιλής ερμηνεύτρια που έκλεισε 45 χρόνια στο τραγούδι, αποκαλύπτει τα μυστικά της διάρκειάς της και ανατρέχει σε στιγμές του παρελθόντος αλλά και της φετινής, «άδικης και αδικημένης» χρονιάς

Από τον Τερλέγκα στον Μπαλάφα
Άποψη

Από τον Τερλέγκα στον Μπαλάφα

Πού βρίσκεται η άκρη της «κόκκινης κλωστής δεμένης στην ανέμη τυλιγμένης» που δίνει κλώτσους στην πραγματικότητα χάριν του παραμυθιού (ή της προσωπικής παραμύθας του κάθε «ποιητή του κάρου»;).

Καρπούζια
Άποψη

Καρπούζια

Το καρπούζι, αν δεν ήταν φρούτο, θα ήταν το ίδιο το καλοκαίρι.

Τετραγωνικά
Άποψη

Τετραγωνικά

Θα ξεκινήσω από την περιγραφή μίας σκηνής έτσι όπως μου τη διηγήθηκε αξιόπιστο άτομο. Απέναντι από κάποια Πολεοδομία (ας μην πούμε ακριβώς ποιας περιοχής αν και το περιστατικό συνέβη στη δεκαετία του 1980) υπήρχε ένα καφενεδάκι, από εκείνα τα υπολειτουργούντα. Το οποίο όμως το πρωινό μίας συγκεκριμένης ημέρας της εβδομάδας ήταν φίσκα. Πάντα το πρωινό […]

Φερ φορζέ
Άποψη

Φερ φορζέ

Ενας Πρωθυπουργός κρίνεται από το κυβερνητικό του έργο και όχι από τις διακοπές του

Τιτιβίσματα
Άποψη

Τιτιβίσματα

Προκύπτουν θεματάκια όταν οι πολιτικοί πληκτρολογούν στα σόσιαλ μίντια

Ηταν κάποτε μια είδηση
Άποψη

Ηταν κάποτε μια είδηση

«Μη διαψεύδεις ποτέ μια φήμη διότι έτσι, παραμένει φήμη. Αφησέ την ασχολίαστη και θα ξεχαστεί» έλεγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη

«Προσεύχεσθε καμμιά φορά για τους γιατρούς»
Άποψη

«Προσεύχεσθε καμμιά φορά για τους γιατρούς»

Ενα ανέκδοτο κείμενο του Μάνου Ελευθερίου από το 2013 που δημοσιεύουν «ΤΑ ΝΕΑ», με αφορμή τα δύο χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου ποιητή, στιχουργού και πεζογράφου

Ο Μάνος… εν Ερμουπόλει
Άποψη

Ο Μάνος… εν Ερμουπόλει

Θύμησες από τον Μάνο Ελευθερίου

Ο σνομπισμός της νοσταλγίας
Άποψη

Ο σνομπισμός της νοσταλγίας

Τι άτιμο πράγμα όμως αυτή νοσταλγία. Και πόσο σνομπισμό κεφαλαιοποιεί τελικά. Με την έννοια του sine nobilitate - που σημαίνει «χωρίς ευγένεια» - και από την οποία προέρχεται η λέξη σνομπ.

Ο «καλός» και ο «κακός» λογοτέχνης
Άποψη

Ο «καλός» και ο «κακός» λογοτέχνης

Το άγαλμα του Κολόμβου που πέταξαν οι διαδηλωτές στη θάλασσα συμπαρασύρει στον βυθό την ιστορία της σκέψης και της δημιουργίας

Περί λάθους και πάθους
Άποψη

Περί λάθους και πάθους

Η άμωμος ύπαρξη. Η αναμάρτητος, η άσπιλη και η αμόλυντη. Κάτι, ας πούμε, σαν το χιλιοπαιγμένο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που - πιάσ' το ο ένας, πιάσ' το ο άλλος - κάτσιασε και βρώμισε από την πολλή χρήση.

Πέντε χρόνια μετά
Άποψη

Πέντε χρόνια μετά

Βλέποντας όλα αυτά από την απόσταση του χρόνου, έχω την εντύπωση ότι εκείνος ο άτυπος μικροεμφύλιος, σήμανε, ιστορικά, την λήξη του πραγματικού Εμφυλίου. Διέλυσε την πνευματική ηγεμονία των κληρονόμων της «ηθικής νίκης», της περίφημης «δρακογενιάς»

Με βιολί, σαντουροβιόλι
Άποψη

Με βιολί, σαντουροβιόλι

Στην αρχή, οι προχθεσινές εικόνες υποδοχής των πρώτων τουριστών στη χώρα μας, με τους πίδακες του νερού (πρόκειται για παγκόσμιο αεροδρομικό έθιμο), τις τοπικές φορεσιές, τις μαντινάδες, τους χορούς και τα φιλέματα, μου προκάλεσε ένα είδος αμηχανίας.

Το κουτσομπολιό ως ένδειξη πολιτισμού
Άποψη

Το κουτσομπολιό ως ένδειξη πολιτισμού

Ανθρωποι που το δημόσιο όνομά τους είναι η ηλικία τους (πολύ θα ήθελα να δω πώς θα συνεννοηθούμε αν, σε κάποιο έγκλημα, θύτης και θύμα έχουν την ίδια ηλικία). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας.

Χαμένοι στη μετάφραση
Άποψη

Χαμένοι στη μετάφραση

Η απεγνωσμένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν να «μεταφράσει» τα όσα επέσυρε η αποκάλυψη των διαλόγων ανάμεσα στον Νίκο Παππά και τον Σάμπυ Μιωνή αλλά και οι αποκαλύψεις της εφημερίδας «Παραπολιτικά», με προ τριακονταετίας όρους, δείχνει απλώς ότι στην αξιωματική αντιπολίτευση είναι, λίγο έως εντελώς, χαμένοι στη μετάφραση - χωρίς, βέβαια, την υποφώσκουσα ατμόσφαιρα της ταινίας της Σοφίας Κόπολα.

Όσα φέρνει ο άνεμος
Άποψη

Όσα φέρνει ο άνεμος

Από τη μία υπάρχει ένα δίκαιο αντιρατσιστικό κίνημα. Και από την άλλη ένας ισοπεδωτικός παραλογισμός. Ανάμεσά τους μια μαύρη τρύπα που «καταπίνει» και γραφικοποιεί ακόμη και τις καλύτερες των προθέσεων. Και διαμονοποιεί τις λέξεις δίνοντάς τους υπερφυσικές ιδιότητες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κολοσσός των καλλυντικών, η εταιρεία L' Oreal, που οι εκπρόσωποί της ανακοίνωσαν ότι αποσύρουν από την περιγραφή στις συσκευασίες των προϊόντων τους τις λέξεις «λευκό» και «λεύκανση»

Αρσενικό και παλιά δαντέλα
Άποψη

Αρσενικό και παλιά δαντέλα

Από τον κάθε Τσιάρτα απειλείται η εξέλιξή μας ως κοινωνίας;

Ο σκύλος και ο γάμος
Άποψη

Ο σκύλος και ο γάμος

Η πρακτική εφαρμογή του ηθικού πλεονεκτήματος (το «της Αριστεράς» ακούγεται πλέον μόνο ως ανέκδοτο) που έγινε πολιτική βουβουζέλα.

Η μαντεμουαζέλ και ο Ντιαγκίλεφ
Άποψη

Η μαντεμουαζέλ και ο Ντιαγκίλεφ

Η μαντεμουαζέλ και ο Ντιαγκίλεφ Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του 1910 όταν ο Ντιαγκίλεφ με τα Ρωσικά Μπαλέτα του αναστάτωνε το Παρίσι, όχι μόνο καλλιτεχνικά. Τα πολύχρωμα φολκλόρ κοστούμια, σε παραστάσεις όπως η «Πετρούσκα» και η «Σεχραζάτ», ξετρέλαιναν τις Παριζιάνες της υψηλής κοινωνίας που άρχισαν να αποκωδικοποιούν τον εξωτισμό στην γκαρνταρόμπα τους. Στην αυτοβιογραφική αφήγηση της Κοκό Σανέλ «Η αύρα της Σανέλ» που κατέγραψε ο Πολ Μοράντ, η μαντεμουαζέλ διηγείται πως ένα βράδυ, ενώ παρακολουθούσε μία παράσταση και έβλεπε τις κυρίες να εκστασιάζονται από την, επί της σκηνής, έκρηξη των χρωμάτων, σκεπτόταν: «Καλά, χορτάστε τώρα χρώμα γιατί του χρόνου θα σας ταράξω στο μαύρο». Την επόμενη σεζόν λάνσαρε το «μικρό μαύρο χρώμα» ένα ρούχο που, μέχρι τότε, οι κομψές Παριζιάνες δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν ούτε για τις υπηρέτριες των σατό τους. Ο ριζοσπαστισμός της γυναίκας που άλλαξε όχι μόνο τις νόρμες της μόδας αλλά και της θηλυκής φιγούρας, είχε ήδη εκδηλωθεί όταν ξευτέλισε τη ζιμπελίνα κάνοντάς τη φόδρα σε πανωφόρια από κάμποτο, καθιέρωσε τη μόδα της ηλιοκαμένης επιδερμίδας που, μέχρι τότε, παρέπεμπε σε εργάτριες της υπαίθρου και «ανακάλυψε» τα φο κοσμήματα. Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Ιβ Σεν Λοράν ανέδειξε το φολκλόρ ως κλασικό στυλ και γέμισε τις γυναικείες ντουλάπες με πολύχρωμους φραμπαλάδες και σαλβάρια. Πάμε παρακάτω. Αν τη δεκαετία του 1980, τότε που η μόδα ήθελε τη μέση των τζιν να φτάνει μέχρι λίγο πιο κάτω από το στήθος, βλέπαμε τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια του Αλεξάντερ ΜακΚουίν που αφήνουν να φαίνεται το εσώρουχο, θα γελούσαμε - τουλάχιστον. Αντίστοιχα, την ίδια εποχή, όταν ετοιμαζόμουν για βραδινή έξοδο, η μητέρα μου, γαλουχημένη με τους κανόνες κομψότητας του 1950 και του 1960, βλέποντας τι φορούσα, με ρωτούσε αν το πάρτι που θα πάω είναι μασκέ. Το στοίχημα της κομψότητας Είναι σαφές πως η κινητήρια δύναμη της μόδας είναι το ότι, κάθε τόσο, αναθεωρεί τους κανόνες αισθητικής. (Τι να πρωτοθυμηθώ; Το mix and match ή τις γόβες με σοσόνια του Γκοτιέ;). Πολύ περισσότερο τους καταργεί το προσωπικό στυλ - το οποίο επίσης πριμοδότησε η Σανέλ. Που σημαίνει ότι το να κρίνουμε έναν άνθρωπο από τα ρούχα που φοράει, είναι τόσο αυθαίρετο που αποτυπώνει μικροψυχία. Στην εποχή μας, δεν υπάρχουν «ανάρμοστα ρούχα» παρά μόνο όταν, για ειδικούς λόγους, ισχύει ενδυματολογικό πρωτόκολλο. Ναι, είναι ανάρμοστο να πας σε κηδεία με κόκκινο φόρεμα, στη Βουλή με σαγιονάρες ή σύζυγος πρωθυπουργού να εμφανιστεί σε επίσημη συνάντηση με κομπινεζόν. Φόρα το όπως θες Την εποχή της πολιτικής ορθότητας βλέπω την έξαρση μιας ασύμμετρης τάσης να στοχοποιούνται κυρίες της πολιτικής ή του ευρύτερου χώρου της, με «σκανδάλη» τις ενδυματολογικές τους επιλογές. Από τη στέκα της Μενδώνη έως το παντελόνι της Μαρέβας και από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως την Πατούλη. Καταλαβαίνω τον σχολιασμό στα πλαίσια ενός απολύτως αποδεκτού κοινωνικού κουτσομπολιού - όλοι το κάνουμε. Οχι όμως να βγάζεις, με βάση το ρούχο, συμπεράσματα για ψυχικές ή πνευματικές ιδιότητες. Στο κάτω κάτω, το να συνδυάζει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δαντελένια τουνίκ με παντελόνι - φόρμα ή αθλητικά παπούτσια δεν την κάνει χειρότερη ΠτΔ. Από την αντίληψη «Είμαστε ό,τι φοράμε» προκύπτει το «Τα ήθελε και τα έπαθε το θύμα του βιασμού». Και το να κρίνεις κάποιον από τα ρούχα που φοράει είναι ακριβώς της ίδιας ούγιας με το να τον κατακρίνεις επειδή δεν έχει ρούχα να φορέσει.

Οπου πλαζ και πατρίς
Άποψη

Οπου πλαζ και πατρίς

Η εικόνα και η έννοια της παραλίας έχει τις τελευταίες δεκαετίες μετασχηματιστεί χέρι - χέρι με την ελληνική κοινωνία

Ου παντός πλειν ες Μύκονον
Άποψη

Ου παντός πλειν ες Μύκονον

Η Μύκονος είναι το νησί που ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού «αγαπάει να μισεί». Μια αντίφαση που αποτυπώνει τη σχέση δράσης και αντίδρασης. Το διαπιστώσαμε τα τελευταία 24ωρα με αφορμή το λουκέτο, λόγω συνωστισμού, στο παραλιακό μπαρ - εστιατόριο της Φτελιάς. Τα λαϊκά δικαστήρια των σόσιαλ μίντια πρότειναν ακόμη και καθολικό «κλείσιμο» του νησιού.

Το βασίλειό μου για ένα παράλογο
Άποψη

Το βασίλειό μου για ένα παράλογο

Το θράσος και η εξαερωμένη ηθική αυτού του αλλοπρόσαλλου ανθρώπου θα μπορούσαν να ήταν χαζευτικά, αν δεν γινόταν, από τότε που κέρδισε την προεδρία των ΗΠΑ

Η αυτοκρατορία κλυδωνίζεται
Άποψη

Η αυτοκρατορία κλυδωνίζεται

Οι ΗΠΑ ζουν, τον τελευταίο καιρό, μια από τις χειρότερες φάσεις της ιστορίας τους - ακόμη και σε σύγκριση με περιόδους πολέμου

Ο Τσιόδρας στη «λεωφόρο του μίσους»
Άποψη

Ο Τσιόδρας στη «λεωφόρο του μίσους»

Η αποχώρηση του Τσιόδρα από την καθημερινότητα μας έδωσε το σήμα να ηχήσουν τα θλιβερά τύμπανα του πολέμου

Προφητείες και συνωμοσίες
Άποψη

Προφητείες και συνωμοσίες

Η περιρρέουσα ανασφάλεια δημιουργεί εύφορο έδαφος για να ανθήσουν θεωρίες συνωμοσίας και προφητείες.

Γειτονόπουλα και κοπελιές
Άποψη

Γειτονόπουλα και κοπελιές

Στα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση αν ήσουν νέος και έλεγες, για παράδειγμα, Ιούνιος και Ιούλιος αντί Ιούνης και Ιούλης (μόνο ο Αύγουστος γλίτωνε) σε κοιτούσαν σαν να ήσουν η μετενσάρκωση του Μεταξά ή το χαμένο παιδί του Πινοτσέτ

Θέλω ένα βράδυ να κάνω ένα πάρτι
Άποψη

Θέλω ένα βράδυ να κάνω ένα πάρτι

Είναι η λεγόμενη Generation Z, ένα βήμα παραπέρα από τους «επαναστάτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά» του Πορτοκάλογλου

Το τέλος ενός άλλου «μνημονίου»
Άποψη

Το τέλος ενός άλλου «μνημονίου»

Στο μέλλον, η διαχωριστική γραμμή θα είναι ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα και την αναποτελεσματικότητα.

Γιατί πυροβολούν (πάλι) τον Σαββόπουλο
Άποψη

Γιατί πυροβολούν (πάλι) τον Σαββόπουλο

Ο Σαββόπουλος δεν εντάχθηκε ποτέ σε κανένα ιδεολογικό σχήμα

Εχουμε Πάσχα;
Άποψη

Εχουμε Πάσχα;

Τη Μεγάλη Παρασκευή οι οθόνες θα ξεχείλιζαν από κατάνυξη και Επιτάφιους live. Και στην Ανάσταση, στο προαύλιο της εκκλησίας, θα μετρούσαμε περισσότερα υψωμένα κινητά που θα βιντεοσκοπούσαν το «Χριστός Ανέστη» παρά λαμπάδες.

Η Ιατρική ως Τέχνη
Άποψη

Η Ιατρική ως Τέχνη

Ακουγα προχθές, στο ραντεβού των έξι, τον Σωτήρη Τσιόδρα, να προσπαθεί να εξηγήσει την εκδήλωση του κορωνοϊού σε νέους ανθρώπους

Δεν ξέρω, δεν απαντώ
Άποψη

Δεν ξέρω, δεν απαντώ

Εως και πριν από δύο μήνες εδώ, στο γαλατικό χωριό μας, τσακωνόμασταν περί του τι εστί κανονικότητα

Κάτι που μου έμαθε ο κορωνοϊός…
Άποψη

Κάτι που μου έμαθε ο κορωνοϊός…

Μέσα σε αυτήν τη μεταλλαγμένη καθημερινότητα που ζούμε έχουμε τουλάχιστον χρόνο όχι μόνο να ακούσουμε τις λέξεις αλλά να αφουγκραστούμε και το φορτίο τους

Στο πρώτο χτύπημα
Άποψη

Στο πρώτο χτύπημα

Δεν εννοώ τους γραμμιτζήδες οπαδούς που ακολουθούν κελεύσματα τύπου «Βυθίστε τον Τσιόδρα». Ούτε απελπισμένους πρώην κρατικούς αξιωματούχους που αφήνουν στον λόγο τους να αιωρούνται απειλές τύπου «Θα τα πούμε μετά».

Ατμόσφαιρες
Άποψη

Ατμόσφαιρες

Να, αυτό λείπει από τη νέα καθημερινότητά μας. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η πολυτέλεια του περιττού ήχου, της περιττής εικόνας, της περιττής συναναστροφής

Γιατί μας αρέσει ο Σωτήρης Τσιόδρας
Άποψη

Γιατί μας αρέσει ο Σωτήρης Τσιόδρας

Ο Σωτήρης Τσιόδρας, από τη θέση του εκπροσώπου του υπουργείου Υγείας, μας απευθύνεται ως γνήσιος επιστήμων

Δύσκολοι καιροί για δημοσιογράφους
Άποψη

Δύσκολοι καιροί για δημοσιογράφους

Προσπαθώντας να διαχειριστούμε μια ειδησεογραφία που εξελίσσεται με καταιγιστικές ταχύτητες αλλά εντελώς γραμμικά, συνειδητοποιώ τη σχετικότητα αυτού που λέμε «είδηση»

Μπαλκόνια…
Άποψη

Μπαλκόνια…

Βγήκαν κιθάρες και τρομπόνια, καραμούζες για γήπεδα, ροκάνες από καρναβάλια και κουδούνες ποιος ξέρει από πού. Εγιναν οι κατσαρόλες τύμπανα, τα τηγάνια και οι κουτάλες ντραμς

Κορωνοϊκός σουσουδισμός
Άποψη

Κορωνοϊκός σουσουδισμός

Σιγά που δεν θα συνέβαινε κι αυτό. Που δεν θα προσαρμόζονταν στην κορωναϊκή πραγματικότητα συμπεριφορές, απωθημένα, ρόλοι και συμπλέγματα. Για παράδειγμα, παρατηρώ ότι το πώς αποκαλεί ο καθένας από τους φίλους, τους γνωστούς αλλά και τους δημοσιολογούντες τον ιό είναι ενδεικτικό της άποψης που έχει για τον εαυτό του και τον κόσμο. Ας πούμε εμείς […]

Η Μαρίκα Κοτοπούλη…
Άποψη

Η Μαρίκα Κοτοπούλη…

Στο θέατρο όμως τι γίνεται; Ως «θρησκεία», λειτουργεί και αυτό προστατευτικά δια πάσαν νόσο και πάσαν επιδημία;

Πέσαμε μούτσο
Άποψη

Πέσαμε μούτσο

Η ζωή μας «πέντε κρίκοι, ένα τάλιρο», όπως στα παλιά λούνα παρκ, και ανάλογα πού θα πέσει ο καθένας.

Οι 50 αποχρώσεις του κορωνοϊού
Άποψη

Οι 50 αποχρώσεις του κορωνοϊού

Ενα ποσοστό γύρω στο 10% φοράνε μάσκες. Με λάθος τρόπο. Και, κατά κανόνα, αυτοί που δεν τις χρειάζονται

Πλούσιοι και φτωχοί
Άποψη

Πλούσιοι και φτωχοί

Το στερεότυπο του κοινωνικού αυτοματισμού θέλει το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο να σανιδώνει το γκάζι, να κυκλοφορεί με αυτοκίνητα «σκοτώστρες»

Ο διαιρέτης της ενοχής
Άποψη

Ο διαιρέτης της ενοχής

Η βιασύνη για τη δημιουργία ενόχου είναι ορμέμφυτο του ανθρώπου

Κούρσες
Άποψη

Κούρσες

Η σχέση του μέσου Ελληνα με το αυτοκίνητο είναι πολυδιάστατη, φορέας επιθυμιών, ονείρων και απωθημένων.

Ομόνοια plus
Άποψη

Ομόνοια plus

Η ιστορία της Πλατείας Ομονοίας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Αθήνας ως πρωτεύουσας του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Θρησκείες
Άποψη

Θρησκείες

Η Ιστορία επίσης λέει ότι οι επαναστάσεις, κατά κανόνα, εκτρέπονται

Κράτος στα σπάργανα
Άποψη

Κράτος στα σπάργανα

Για να λέμε την αλήθεια, η αρχαία Ελλάδα διασώθηκε στη σύγχρονη εποχή της, εν πολλοίς, χάρη στην καλοσύνη των ξένων

Η Ιστορία στα πόδια μας
Άποψη

Η Ιστορία στα πόδια μας

Και να τώρα στην Επίδαυρο. Στην περιοχή που οι ντόπιοι, πιστεύοντας μια εκδοχή σχετικά με την προέλευση της αρχαίας ονομασίας της, τη θέλουν να συνδέεται με τη θετική αύρα

Η ελληνίδα φίλη του Mπέκετ
Άποψη

Η ελληνίδα φίλη του Mπέκετ

Στον Μπέκετ τώρα. Και ευκαιρία να μιλήσουμε για τη γυναίκα που τον συνδέει με την Ελλάδα. Τη Χριστίνα Τσίγκου

Γιατί μου αρέσει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου
Άποψη

Γιατί μου αρέσει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου

Μου αρέσει και η εμφάνισή της. Διακριτική και οικεία. Μια φιγούρα που αποπνέει ευγένεια και εγγενή πολιτισμό και θα αισθανόσουν πολύ άνετα αν τύχαινε να καθίσει δίπλα σου σε ένα θέατρο ή σε ένα εστιατόριο.

Κορίτσι
Άποψη

Κορίτσι

Στην εποχή μας, το γυναικείο κίνημα έχει ανασυγκροτηθεί, διότι, προφανώς, αυτό επιβάλλουν οι συνθήκες

Στην Εντατική
Άποψη

Στην Εντατική

Κακά τα ψέματα. Κανένας δεν επιλέγει ασυνείδητα «νοσοκομειακά» επαγγέλματα. Ξέρει τι τον περιμένει.

Ακόμη και οι baby boomers μελαγχολούν
Άποψη

Ακόμη και οι baby boomers μελαγχολούν

Η πρώτη γενιά, ύστερα από αρκετές, που δεν γνώρισε πόλεμο και μεγάλωσε συντονισμένη με την αλματώδη παγκόσμια ανάπτυξη.

Κοινή κληρονομιά
Άποψη

Κοινή κληρονομιά

Αυτό που λέμε «παγκόσμια ιστορικά μνημεία» είναι στην ουσία η συγκολλητική ύλη μεταξύ ανθρώπων και εποχών

Φωτογραφίες μιας δεκαετίας
Άποψη

Φωτογραφίες μιας δεκαετίας

Προσπαθώ, μέρες τώρα, να βάλω σε μια σειρά στο μυαλό μου τις φωτογραφίες της δεκαετίας. Αυτές που λένε ότι ισούνται με χίλιες λέξεις. Ποια ήταν άραγε αυτή που πρώτη χτύπησε, για μένα τουλάχιστον, το καμπανάκι;

Βιολογικά και βιοπαράλογα
Άποψη

Βιολογικά και βιοπαράλογα

Η ένδειξη «βιολογικό», «αντιοξειδωτικό» στην ετικέτα, δεν αποτελεί a priori εγγύηση ποιότητας

Ο αυτοσαρκασμός του Μικρούτσικου
Άποψη

Ο αυτοσαρκασμός του Μικρούτσικου

Ηχογραφούσε τότε τον «Σταυρό του Νότου» και η αγάπη μου για τον Καββαδία ήταν η αιτία να δημιουργηθεί μεταξύ μας μια σχέση συνωμοτική.

Νοσταλγία reloaded
Άποψη

Νοσταλγία reloaded

Σε κάποια χρόνια τα ανίψια μου θα είναι παλικαράκια. Αλλα θα νομίζω εγώ ότι θα θυμούνται από τις φετινές, τις προηγούμενες, τις επόμενες γιορτές και άλλα θα θυμούνται εκείνα.

Η κόλαση των παιδιών
Άποψη

Η κόλαση των παιδιών

Στη Μόρια, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επέτρεψε, δια του «κουκουλώματος», να στοιβαχθούν τουλάχιστον τετραπλάσια άτομα απ' όσα προβλεπόταν να φιλοξενηθούν στον καταυλισμό

Ο μεγάλος θυμός*
Άποψη

Ο μεγάλος θυμός*

Τα πρώτα διασωζόμενα και ολοκληρωμένα έργα που γράφτηκαν στην ελληνική γλώσσα είναι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια. Θυμόμαστε άραγε ποια είναι η πρώτη λέξη της Ιλιάδας; H πρώτη επίσημα καταγραμμένη λέξη στα ελληνικά; Η λέξη «μήνις». «Μήνιν άειδε, θεά, Πηληϊάδεω Αχιλήος ουλομένην, η μυρί’ Αχαιοίς άλγε’ έθηκε…». Που στη νεοελληνική απόδοση σημαίνει «Ψάλλε, θεά, τον […]