Πέντε νέοι ηθοποιοί-τραγουδιστές και πέντε μουσικοί επί σκηνής δημιουργούν μια δική τους γλώσσα παίζοντας με τον λόγο, τον ρυθμό, τη μελωδία, το σώμα. Ανοίγουν ένα διάλογο ανάμεσα στην ομηρική Οδύσσεια και τη σύγχρονη πραγματικότητα χρησιμοποιώντας διαφορετικής προέλευσης κείμενα – «Η Νοσταλγία. Πότε λοιπόν κανείς είναι σπίτι του;» Μπαρμπαρά Κασσέν σε μετάφραση Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλου, Ομήρου Οδύσσεια, αποσπάσματα της Νέκυιας σε μετάφραση Δ. Μαρωνίτη, «Πωλούνται δάκρυα ελιάς» Φ. Παπαδόδημα, παραδοσιακά μοιρολόγια, συναξάρια κ.ά.
Μέσα από όλες αυτές τις μαρτυρίες, τους στοχασμούς, τα ανοιχτά ερωτήματα, τα τραγούδια και τη μουσική μιλούν για τη μνήμη, την απώλεια, τον ξεριζωμό, τη νοσταλγία, την αγωνία, τη δικαιοσύνη, το πρόσωπο, την ταυτότητα, τον ξένο, το οικείο και το ανοίκειο – θεματικές επίκαιρες σε μια Ευρώπη που διαρκώς μεταλλάσσεται. Μεταφορικά και ρεαλιστικά, η φυγή μέσω της θάλασσας, του νερού, είναι ο δρόμος του νόστου.
Στο νερό–πεδίο μύησης και δοκιμασίας, στοιχείο μεταμόρφωσης μέσα από τα δάκρυα, τον ιδρώτα, το αίμα του ανθρώπου– χαράζεται η πορεία του νόστου, που σημαίνει διάσωση, επιστροφή. Επιστροφή στο σπίτι.
Αλλά πού βρίσκεται πλέον το σπίτι για τον καθένα από μας σήμερα; Που είναι η ελευθερία; Που είναι η πατρίδα; Πως μπορούμε να είμαστε ευτυχείς χωρίς τους άλλους; Μνήμη, ξεριζωμός, μητρική γλώσσα, απώλεια, ταυτότητα, ξένος, θάνατος. Με οδηγό τη νοσταλγία και τη μουσική θα κατεβούμε κι εμείς στη θάλασσα…
Μια βραδιά στο κέντρο της πόλης γεμάτη τραγούδια, ιστορίες και μουσικές που έχουν καθιερώσει την Μαρία Παπαγεωργίου ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες και δημιουργούς της γενιάς της.