Στις 2 Αυγούστου του 1868 οι περισσότεροι από τους λιγοστούς κατοίκους της Αθήνας είχαν μαζευτεί έξω από τα ανάκτορα, αναμένοντας τη γέννηση του διαδόχου του θρόνου.

Όταν τελικά ανακοινώθηκε πως το παιδί ήταν αγόρι οι Αθηναίοι άρχισαν όλοι μαζί να φωνάζουν «Κωνσταντίνος»

Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβει κανείς το γιατί. Κωνσταντίνος ονομαζόταν ο ιδρυτής της αυτοκρατορίας (ο Μέγας) και Κωνσταντίνος (Παλαιολόγος) ονομαζόταν ο τελευταίος μας αυτοκράτορας.

Αυτή η χώρα αναγεννήθηκε μετά από αιώνες σκλαβιάς με όραμα το «Πάλι με χρόνους, με καιρούς πάλι δικά μας θα είναι». Αυτό το όνειρο έφερε την Ελλάδα πέρα από το Σαγγάριο μέχρι τις πύλες της Άγκυρας αλλά στο τέλος η Ιωνία έπαψε να είναι ελληνική και οι πατρίδες έγιναν «χαμένες».

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων έχει αποδεχθεί πως δεν θα ανασυστήσουμε ποτέ την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και πλέον προσπαθεί να αντλήσει την υπερηφάνεια της από μια Αρχαιότητα που της δίδαξαν οι ξένοι. Αλλά μερικά μαθήματα στο σχολείο για τη δόξα των αρχαίων δεν αρκούν για να τους βάλουν στην ψυχή μας.

Ονομαζόμαστε Έλληνες, ζούμε μαζί στον ίδιο τόπο, μιλάμε την ίδια γλώσσα αλλά δεν έχουμε κάτι ανώτερο από εμάς για να μας ενώνει. Είμαστε απλώς μια συνένωση ανθρώπων που κοιτάει πως θα τα οικονομήσει, θα βολευτεί και θα αφήσει τους άλλους να βουρλίζονται.

Ατομικές εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν αλλάζουν τον κανόνα. Από κεκτημένη ταχύτητα κάναμε ένα έπος του 40, όμως όσο περνάει ο καιρός ο καθένας σε αυτό τον τόπο κοιτάει μόνο τον εαυτό του, την παρέα του και το σόι του.

Έτσι όμως δεν προχωράνε οι λαοί. Αν δεν βρούμε σύντομα κάτι να μας ενώνει σε λίγο δεν θα υπάρχει πια Ελλάδα.

Γιώργος Επιτήδειος του Στεφάνου

Οικονομολόγος-προγραμματιστής, πολιτικά ανένταχτος

Γιώργος Επιτήδειος

Ειδήσεις Σήμερα: