Ντάνιελ Ράντκλιφ «Η Γυναίκα με τα Μαύρα»

Η Γυναίκα με τα Μαύρα: Ο νεαρός δικηγόρος Άρθουρ Κιπς (Ντάνιελ Ράντκλιφ) αναγκάζεται να αφήσει τον τρίχρονο γιο του στο Λονδίνο για να ταξιδέψει στο απομακρυσμένο χωριό Κράιθιν Γκίφορντ και να τακτοποιήσει τις κληρονομικές εκκρεμότητες του Οίκου Ιλ Μαρς. Όταν όμως φτάνει στο ανατριχιαστικό παλιό αρχοντικό ανακαλύπτει σταδιακά μια σειρά από σκοτεινά μυστικά που στοιχειώνουν το παρελθόν της περιοχής. Και η ανησυχία του Άρθουρ μεγαλώνει όταν μια μυστηριώδης γυναικεία φιγούρα ντυμένη στα μαύρα αρχίζει να εμφανίζεται μπροστά του, επιβεβαιώνοντας τους φόβους και τις προλήψεις των χωρικών.
ΜΙΑ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

Όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο “Η Γυναίκα με τα Μαύρα” το 1982, η συγγραφέας Σούζαν Χιλ δεν φανταζόταν ότι με τα χρόνια θα το έβλεπε να γίνεται τηλεταινία, ραδιοφωνική σειρά, θεατρικό έργο και τελικά κινηματογραφική ταινία.

«Το σημαντικό είναι ότι το βιβλίο είναι πάντοτε παρόν, ανεξάρτητα από το μέσον, χάρη στην τέχνη της απόδοσης – κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω μόνη μου» λέει η Χιλ. Αυτή είναι η πρώτη φορά, μετά από τριάντα χρόνια, που το μυθιστόρημα της Χιλ βρίσκει το δρόμο του προς τη μεγάλη οθόνη.

Το εγχείρημα της κινηματογραφικής μεταφοράς ανατέθηκε στον παραγωγό Ρίτσαρντ Τζάκσον το 1997: «Η ιστορία του βιβλίου “Η Γυναίκα με τα Μαύρα” αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολη στην κινηματογραφική της προσαρμογή. Μέσα στα χρόνια κάναμε αρκετές απόπειρες με διαφορετικούς σεναριογράφους αλλά δεν έμεινα ποτέ ικανοποιημένος από τα σενάριά τους» λέει ο παραγωγός.

Όλα αυτά μέχρι που ο Τζάκσον συναντήθηκε με τον Σάιμον Όουκς, τον πρόεδρο της θρυλικής εταιρείας παραγωγής Hammer. Η συνάντηση έγινε την εποχή που ο Όουκς σχεδίαζε το επαναλανσάρισμά της θρυλικής Βρετανικής εταιρείας παραγωγής ταινιών τρόμου Hammer Films που από το 1934 μέχρι και το 1980 σημάδεψε την ιστορία του κινηματογράφου με ταινίες όπως ‘Δράκουλας’ και ‘Η Κατάρα του Φράνκενσταϊν’. Η ιστορία της Χιλ ήταν ακριβώς στο ύφος που αναζητούσε ο Όουκς και οι δύο παραγωγοί συμφώνησαν να αναθέσουν το δύσκολο έργο της προσαρμογής στη σεναριογράφο Τζέιν Γκόλντμαν, γνωστή από τη δουλειά της για τις ταινίες ‘Αστερόσκονη’,, ‘Kick-ass’ και ‘X-Men: Πρώτη Γενιά’.

Συμπτωματικά, την περίοδο που η Γκόλντμαν ολοκλήρωσε το σενάριο, ο σκηνοθέτης Τζέιμς Γουότκινς προσπαθούσε να γράψει μία δική του ιστορία φαντασμάτων.

Σε συνεργασία με το σκηνοθέτη, η Γκόλντμαν στην πορεία βελτίωσε την αφηγηματική δομή του σεναρίου.

ΝΤΑΝΙΕΛ ΡΑΝΤΚΛΙΦ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΣΤΟΝ ΑΡΘΟΥΡ ΚΙΠΣ
Για το ρόλο του Άρθουρ ο Τζέιμς Γουότκινς αναζητούσε ένα νεαρό ηθοποιό με πολύ ταλέντο, ικανό να αποδώσει τον ιδιαίτερο ψυχισμό και τη γκάμα των συναισθημάτων του χαρακτήρα. Και ο Ντάνιελ Ράντκλιφ ήταν για το σκηνοθέτη η προφανής επιλογή. Αλλά και ο παραγωγός Ρίτσαρντ Τζάκσον επιζητούσε ένα δυνατό όνομα σαν αυτό του Ράντκλιφ, γιατί ήθελε να απευθύνει την ταινία σε ένα ευρύτερο κοινό, όχι μόνο τους πιστούς οπαδούς των θρίλερ.
ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ J HORROR ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΕΠΟΧΗΣ

Το μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλ ακολουθεί την παράδοση των βικτωριανών ιστοριών τρόμου, γεγονός που τήρησε πιστά και η Τζέιν Γκόλντμαν στο σενάριο της. Η σεναριογράφος όμως είχε μία ακόμα αποστολή: να εξερευνήσει τις κινηματογραφικές δυνατότητες που θα έκαναν την ιστορία ακόμα πιο δυνατή. Έτσι μελέτησε με προσοχή τις ιαπωνικές ταινίες τρόμου (γνωστές και ως ταινίες J Horror) όπως τα ‘The Ring’ και ‘Η Κατάρα’.
«Ένα από τα χαρακτηριστικά τους είναι ότι συνδυάζουν τα έντονα συναισθηματικά θέματα με τον τρόμο. Αυτά τα δύο στοιχεία δεν αλληλοαποκλείονται απαραίτητα» παρατηρεί η Γκόλντμαν. Και ο Γουότκινς συμπληρώνει: «Δεν ήθελα να γυρίσω μία ταινία εποχής. Ήθελα να χρησιμοποιήσω ένα σύγχρονο κινηματογραφικό ιδίωμα, από την κίνηση της κάμερας και το στήσιμο των σκηνών μέχρι τη σκηνοθεσία. Συνδυάζοντας έναν κόσμο «εποχής» με τον κόσμο των ταινιών J Horror προέκυψε κάτι ενδιαφέρον και φρέσκο».

Όσον αφορά στο αρχοντικό Ιλ Μαρς, που βρίσκεται αποκομμένο από το υπόλοιπο χωριό, ο Γουότκινς δεν θέλησε να παίξει με τα στερεότυπα των στοιχειωμένων σπιτιών: «ήθελα να έχει μία αίσθηση αποσύνθεσης, όχι όμως ακολουθώντας το μονοχρωματικό κλισέ».
Έτσι, σε συνεργασία με την καλλιτεχνική διευθύντρια Κέιβ Κουίν, δημιούργησε μια πλούσια παλέτα από «σκοτεινά» χρώματα: μωβ, μαύρο, σκούρο πορφυρό, πράσινο της μούχλας. Μεγάλο ρόλο έπαιξε φυσικά και το σπίτι που επιλέχθηκε κατά το ρεπεράζ: «βρήκαμε ένα σπίτι που είχε χαρακτήρα από μόνο του. Μοιάζει σα να έχει μάτια και να σε κοιτάζει. Είναι ένα κτίριο της Ιακωβιανής εποχής και το αέτωμα στην είσοδό του το κάνει να φαίνεται πραγματικά ‘κακό’» περιγράφει η Κουίν.

Η καλλιτεχνική διευθύντρια έπρεπε στη συνέχεια να προσαρμόσει τα σχέδιά της για το εσωτερικό του χώρου στην εξωτερική όψη του σπιτιού που επιλέχθηκε. Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι στην επιλογή των χώρων ήταν η εύρεση του χωριού που θα φιλοξενούσε το ‘στοιχειωμένο’ Κράιθιν Γκίφορντ.

«Στον 21ο αιώνα, όπου κι αν πας θα συναντήσεις αυτοκίνητα, πινακίδες, καινούρια κτίρια. Εμείς πάλι θέλαμε κάτι ανέγγιχτο από το χρόνο. Και το βρήκαμε στο Χάλτον Γκιλ, ένα χωριό που δύσκολα θα επισκεπτόσουν, στη μέση της κοιλάδας του Γιόρκσαϊρ. Όλα τα σπίτια του είναι αυθεντικά και χτίστηκαν πριν από 400 χρόνια».

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ

Η Λιζ Γουάιτ, η ηθοποιός που υποδύεται τη Γυναίκα με τα Μαύρα ισχυρίζεται ότι είναι ένας χαρακτήρας με τον οποίον μπορείς να ταυτιστείς και να συμπάσχεις μαζί του. Η ίδια ήρθε πιο κοντά με το χαρακτήρα της χάρη στη βοήθεια των κοστουμιών και του μέικ-απ. «Σε κάνουν να αισθάνεσαι απευθείας αποκομμένη από όλους τους άλλους. Δεν μπορείς να τους κοιτάξεις απευθείας στα μάτια, αλλά ούτε κι εκείνοι εσένα. Έτσι μπαίνεις στον κόσμο της κι εκεί σου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσεις όλη σου τη φαντασία για να δημιουργήσεις μία εσωτερική ζωή».

Ο υπεύθυνος για τα μαλλιά και το μέικ-απ, Τζέρεμι Γούντχεντ, δηλώνει ότι απόλαυσε πραγματικά τη συμμετοχή του στην ταινία γιατί το αντικείμενό του είχε άμεση σχέση με τη δημιουργία του χαρακτήρα, και όχι με θέματα «ματαιοδοξίας» όπως συμβαίνει στα περισσότερα έργα. «Δεν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τα γνωστά κλισέ των φαντασμάτων. Η Γυναίκα με τα Μαύρα είναι εκ των πραγμάτων αφυδατωμένη και το δέρμα της ξερό, γεγονός που προσθέτει στη θλίψη του χαρακτήρα. Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα τέρας. Είναι μια γυναίκα που έχει πονέσει και αδικηθεί βαθιά, αλλά κάποτε υπήρξε όμορφη» λέει ο Γούντχεντ.

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΖΕΪΜΣ ΓΟΥΟΤΚΙΝΣ
Η ταινία προβάλλεται από τις 9/2 ευρύτερα στις αίθουσες, σε διανομή Audio Visual