Έξοχη και ιδανική στον ρόλο της η Λιζα Μινέλι, που με την πυρετώδη ζωντάνια και το μοναδικό ταλέντο της, προσθέτει ζεστασιά και ευαισθησία σε ένα μοναδικό θέαμα. Η ταινία απέσπασε συνολικά οκτώ Όσκαρ.
Αναλυτικά βραβεύεται με Όσκαρ Α’ Γυναικείου, Β’ Ανδρικού Ρόλου, Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας, Ήχου, Μοντάζ, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Μουσικής.
Διάρκεια: 1972′
Παραγωγή: ΗΠΑ
Παίζουν: Λάιζα Μινέλι, Μάικλ Γιορκ, Χέλμουτ Γκριμ, Μαρίζα Μπέρενσον,Τζόελ Γκρέι
Σκηνοθέτης: Μπόμπ Φόσι
Σενάριο: Τζέϊ Πρέσον Άλεν και Χιού Γουίλερ (βασισμένο στο βιβλίο Ιστορίες του Βερολίνου του Κρίστοφερ Ίσεργουντ, στο θεατρικό έργο I am a camera του Τζον Βαν Ντρούτεν και στο μιούζικαλ του Τζόι Μάστεροφ
Φωτογραφία: Τζιόφρεϊ Άνσγουορθ
Μουσική: Τζον Κάντερ, Ραλφ Μπέρνς

Βερολίνο 1930. Στο καμπαρέ Κιτ Κατ, η Σάλυ, μια νεαρή Αμερικανίδα τραγουδίστρια μαγεύει κάθε βράδυ ένα ανάμεικτο κιτς ακροατήριο όπου συνυπάρχουν πλούσιοι βιομήχανοι, κακοποιοί και απατεώνες. Έξω από το καμπαρέ, η χώρα καταρρέει, οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται, η κρίση μαστίζει και ο ναζισμός δείχνει τα δόντια του. Η ζωή της Σάλυ περιπλέκεται όταν γνωρίζεται με έναν πλούσιο Γερμανό πολιτικό και μ’ έναν νέο Άγγλο φιλόλογο…. Δεύτερη μόλις ταινία του σκηνοθέτη, χορευτή και χορογράφου Μπομπ Φόσι, το περίφημο Καμπαρέ, φορτωμένο με οκτώ Όσκαρ, υπήρξε ίσως το πιο αυθεντικό μιούζικαλ της δεκαετίας του ’70, παρά τους αρχικούς φόβους ότι ένα μιούζικαλ με θέμα την ναζιστική Γερμανία δεν θα είχε απήχηση στο κοινό. «Η ζωή είναι καμπαρέ» τραγουδάει η Λάιζα και τα ευφάνταστα μουσικοχορευτικά νούμερα σε συνδυασμό με την μαγευτική αντίθεση ανάμεσα στον κόσμο του καμπαρέ και αυτόν της πραγματικής ζωής, πλαισιώνουν έξοχα μια ιστορία φιλόδοξων ονείρων και αδιέξοδου έρωτα. Με άλλα λόγια, για τον Φόσι, ο θάνατος και το θέαμα διαπλέκονται δημιουργικά και η αίσθηση του τραγικού διαποτίζει την ταινία του όπως το υπογραμμίζει άλλωστε και η ευφυής αντιπαράθεση της ανόδου του ναζισμου στην Γερμανία με την κιτς ατμόσφαιρα του βερολινέζικου καμπαρέ.

Ειδήσεις Σήμερα: