Οι κυνηγοί των θαλασσών έμειναν χωρίς δουλειά στις Κυκλάδες: μόνη σωτηρία, η πλήρης απαγόρευση του ψαρέματος σε επιλεγμένες περιοχές, ώστε κάποια στιγμή να καταφέρουν να λειτουργήσουν ως φυσικά ιχθυοτροφεία. Μια οικολογική δηλαδή προσέγγιση στην αλιεία, για να μη βουλιάξει αυτό το παραδοσιακό επάγγελμα, λόγω σιγής ιχθύων.
Μια φορά κι έναν καιρό οι ψαράδες των Κυκλάδων έπιαναν μυθικές ψαριές που γέμιζαν δίχτυα και στόματα, διατηρώντας το παραδοσιακό αυτό επάγγελμα στην κορφή της διατροφικής αλυσίδας.
Κάθε χρόνο όμως ο βυθός δυσκολευόταν ολοένα και περισσότερο να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ανθρώπων που ζούσαν εις βάρος, μέχρι που αναφορές μείωσης της τάξεως του 90%, σήμαναν το καμπανάκι του κινδύνου.
Τα συμπεράσματα δεν ήταν διόλου αισιόδοξα: επίσημες δειγματοληψίες επισήμαναν σημαντική διακύμανση στα αλιεύματα. Με υπέρμαχο το Δημήτρη Ζάννε, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Παράκτιων Αλιέων Κυκλάδων, το φιλόδοξο αυτό σχέδιο παρουσιάστηκε ενώπιον θεού και ανθρώπων συναντώντας πολλές αντιδράσεις