Η Αθήνα της δεκαετίας του ’50 μέσα από το φακό του Νίκου Κούνδουρου και από τις ταινίες του «Μαγική πόλι» και «Δράκος» και η σημερινή Αθήνα.
Η σειρά ντοκιμαντέρ «Τοπία της σιωπής» παρουσιάζει κάποιους έλληνες σκηνοθέτες που η σχέση τους με το χώρο παραμένει κυρίαρχη στο έργο τους.

Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που επηρέασαν το έργο του Νίκου Κούνδουρου: η σχέση του με την εξουσία και η θητεία του στις εικαστικές τέχνες. Διανοούμενος της εποχής, αντιστάθηκε στον εμπορικό κινηματογράφο και εντόπισε τα αρχικά του πρότυπα στον ιταλικό νεορεαλισμό που του έδωσε τα πρώτα μαθήματα στο ξεκίνημά του –μαθήματα που εφάρμοσε στην πρώτη του ταινία τη «Μαγική πόλι».
Μαγική πόλη είναι το Μάτζικ σίτι, χώρος λαϊκής διασκέδασης στο κέντρο της Αθήνας, σαν αυτούς που διαρκώς ξεφύτρωναν προσφέροντας σφαιριστήρια, σκοποβολή και διέξοδο στις αγωνίες μιας νεολαίας που δεν είχε άλλους τρόπους να εκφραστεί. Κοντά σ’ αυτή την πόλη υπάρχει και μια δεύτερη, «αντιμαγική» και επομένως ρεαλιστική: το Δουργούτι, φτωχοσυνοικία της Αθήνας, όπου μετά την Μικρασιατική Καταστροφή στοιβάχθηκαν προσφυγικές οικογένειες και πάλευαν να ξεφύγουν από τα νύχια της κακής τους μοίρας.
Αυτό που απέσπασε την ταινία από το ανάλογο τέλμα του μελό ήταν η σκηνοθεσία της: η επιμονή στην καταγραφή του χώρου.
Ο «Δράκος» (1956) είναι η ταινία που έφερε τον Κούνδουρο στην κορυφή των σκηνοθετών της εποχής του.
Ο νεορεαλισμός, συνεργός στην καταγραφή του χώρου, είναι παρών σαν πλαίσιο και μέσα του ενσωματώθηκαν υπαρξιακές καταστάσεις και τραγικά συμβάντα που ανάγονται στην αρχαία ελληνική τραγωδία ως πρότυπο μεγάλης δημιουργίας, όσο και στην πολιτική και κοινωνική τραγωδία της σύγχρονης Ελλάδας.
Η τραγική έκβαση του αρχαίου προτύπου μεταφέρθηκε στη σύγχρονη εποχή.

Ειδήσεις Σήμερα: