Δύο παπούτσια με καρότσι

Κι έτσι, ο κύριος Εαυτούλης βρέθηκε ξαφνικά στην Τροχήλατη Δημοκρατία του Μπορώ. Εκεί, όλοι οι άνθρωποι κινούνταν με καροτσάκια, όλα ήταν προσαρμοσμένα στις δικές τους ανάγκες και ο ίδιος δεν μπορούσε ούτε τα μέσα μεταφοράς να χρησιμοποιήσει ούτε από τις πόρτες να περάσει, αν δεν ήταν σκυφτός.

Με αφορμή την κοινωνική αδιαφορία σε βάρος των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, ο Νικόλας Ανδρικόπουλος γράφει και εικονογραφεί μια εξαιρετική ιστορία, στην οποία μεταφέρει έναν «υγιή» αλλά αδιάφορο άνθρωπο σε μία πραγματικότητα αντεστραμμένη. Στον κόσμο του βιβλίου «Δύο παπούτσια με καρότσι» όλοι μετακινούνται με καρότσι, όλα είναι φτιαγμένα στα μέτρα τους και καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει για όσους κινούνται με τα πόδια. Μέσα από αυτό το ευφυές εύρημα ο συγγραφέας βοηθά τους μικρούς αναγνώστες αλλά και τους ενήλικες να συνειδητοποιήσουν πόσο πραγματικά απάνθρωπη και προβληματική είναι η κοινωνία των «υγιών».

Παρουσίαση του συγγραφέα

Νικόλας Ανδρικόπουλος: «Λοιπόν, από το 1955 που γεννήθηκα όλο μεγάλωνα. Κάποια μέρα, όμως, του 1993, ήρθε ένας κόκκινος φουσκωτός ανθρωπάκος και μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να εικονογραφώ παιδικά βιβλία, να κολυμπώ σε χρώματα και να κάνω συννεφένιες σκέψεις.
Ένα παράξενο πράγμα όμως, από τότε έπαψα να μεγαλώνω και γνώρισα αγαπημένους ήρωες παραμυθιών που με έμαθαν να μικραίνω. Μερικές φορές βραβεύτηκα, γιατί, λέει, τα καταφέρνω καλά στο παιχνίδι της εικονογράφησης και η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη.
Ίσως οι πιο σημαντικές ήταν το 1993 με το 1ο Βραβείο στην Τεχεράνη, το Κρατικό Βραβείο στην Ελλάδα και το 3ο στην Τεχεράνη το 1999 ή το 2002 η υποψηφιότητά μου για το Βραβείο Άντερσεν.
Ξέχασα να σας πω, ο κόκκινος φουσκωτός ανθρωπάκος μού είχε ψιθυρίσει στο αυτί: Ανακάλυψε τα μυστικά και τα μυστήρια του κόσμου των παιδιών».