Έπειτα από σχεδόν πέντε χρόνια δισκογραφικής απραξίας οι U2 επιστρέφουν με το δωδέκατο άλμπουμ στα 33 χρόνια της καριέρας τους.
Πρόκειται για μια κυκλοφορία που, αν και κλήθηκε να επαληθεύσει μεγάλες προσδοκίες και έγινε δεκτή με συντονισμένη ομοβροντία προβολής από τα μίντια, δεν ανανεώνει ούτε εξελίσσει με οποιονδήποτε τρόπο τον ήχο της ιρλανδέζικης μπάντας.
Αντίθετα, στα έντεκα τραγούδια του «No Line On The Horizon» οι Bono, Mullen, Clayton και Edge αναμασούν ξαναζεσταμένες συνθετικές και ερμηνευτικές συνταγές με πόζα στα όρια της αλαζονείας και αυτοπεποίθηση στα όρια του κομπασμού, θυσιάζοντας την αναμέτρηση με καλλιτεχνικές προκλήσεις για χάρη της εξασφάλισης ενός ελάχιστου κοινού παρονομαστή εμπορικότητας.
Η επιστράτευση παραγωγών διάσημων όσο οι Brian Eno, Daniel Lanois και Steve Lillywhite αντί να βοηθήσει το άλμπουμ εντείνει την αίσθηση ενός «πάρτι επωνύμων»: αστραφτερή βιτρίνα και ρηχή ουσία.
Σε ένα βαθμό πάντως η αποτυχία ήταν προδιαγεγραμμένη από τη σχεδόν ανεξέλεγκτα πολυσχιδή δραστηριότητα του Bono: σούπερ σταρ του rock, πολιτικός ακτιβιστής, οικολόγος, φιλάνθρωπος, περσόνα των μίντια κ.λπ., είναι πολλά τα καρπούζια για να χωρέσουν κάτω από την ίδια μασχάλη.
Όπως πιο ωμά το θέτει η παροιμία, «πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης».

Ειδήσεις Σήμερα: