Ο Ομπάμα «διεκδικείται» από όλους, μοιραία θα απογοητεύσει πολλούς

51

Το αγαπημένο εστιατόριο του Μπαράκ Ομπάμα στο Σικάγο είναι ιταλικό, λέγεται La Spiaggia και, σύμφωνα με τον σεφ και συνιδιοκτήτη του, αποτελεί τη «Φεράρι της ιταλικής μαγειρικής». Το γεγονός ότι εκτιμά την ιταλική κουλτούρα έχει κάνει τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο ιδιαίτερα αγαπητό μεταξύ των Ιταλών. Και δεν είναι φυσικά οι μόνοι.

Όλοι «διεκδικούν» αυτές τις ημέρες τον Ομπάμα, γράφουν στην ανάλυσή τους οι New York Times. Οι μαύροι, φυσικά, αλλά και οι ισπανόφωνοι, οι μουσουλμάνοι, οι εβραίοι, ακόμη και οι λευκοί που έχουν φυλετικές ενοχές. Τον διεκδικούν οι φιλελεύθεροι, οι κεντρώοι, ακόμη και μερικοί συντηρητικοί που διακρίνουν στο πρόσωπό του αρετές του Ρόναλντ Ρίγκαν.

Τον διεκδικούν οι Βρετανοί, οι Γερμανοί και άλλοι λαοί που είναι δυσαρεστημένοι με την πολιτική του Μπους.

Ποιανού πρόεδρος είναι τελικά ο Ομπάμα; Οι σύμβουλοί του επαναλαμβάνουν ότι είναι ο πρόεδρος όλων των Αμερικανών. Αλλά αυτό είναι ένα σύνθημα. Ο νέος πρόεδρος θα κριθεί -κρίνεται ήδη- από τις επιλογές του και από τις πράξεις του. Η πρώτη του επιλογή, για παράδειγμα, ήταν να διορίσει προσωπάρχη του Λευκού Οίκου τον φίλο του Ραμ Εμάνιουελ. Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι αυτή η κίνηση δεν συμβαδίζει πολύ με τη δέσμευσή του για μια «νέα πολιτική».

Η επιμονή του να στραφεί σε πολλούς βετεράνους της κυβέρνησης Κλίντον, λένε, έρχεται σε αντίθεση με το σύνθημα της «αλλαγής». Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που διέρρευσε την περασμένη εβδομάδα η πληροφορία ότι εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο να διοριστεί υπουργός Εξωτερικών η Χίλαρι Κλίντον.

Δυσαρέσκεια εκφράζουν, επίσης, πολλοί για τη δήλωση εκπροσώπου του Ομπάμα ότι ο τελευταίος δεν τρέφει καμιά πικρία για τον γερουσιαστή του Κονέτικατ Τζόζεφ Λίμπερμαν, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται ανεξάρτητος Δημοκρατικός, αλλά τάχθηκε υπέρ του Τζον Μακέιν. Πολλά φιλελεύθερα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος θα ήθελαν να τιμωρηθεί ο Λίμπερμαν για τη στάση του αυτή.

«Μου θυμίζει τον Κένεντι»

«Ο Ομπάμα μου θυμίζει τον Τζον Κένεντι» λέει στους New York Times ο Πίτερ Βένερ, πρώην αξιωματούχος της κυβέρνησης Μπους και νυν στέλεχος του συντηρητικού Κέντρου Ηθικής και Δημόσιας Πολιτικής.

«Αν διαβάσει κανείς βιβλία για τον Κένεντι, διαπιστώνει ότι οι διανοούμενοι που μιλούσαν μαζί του θεωρούσαν ότι ήταν ένας διανοούμενος. Οι πολιτικοί που μιλούσαν μαζί του θεωρούσαν ότι ήταν ένας πολιτικός. Είχε την ικανότητα να κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν πως ήταν αυτό που ήθελαν και αυτό που ζητούσαν».

Ο Ομπάμα έχει ένα πλεονέκτημα που άλλοι πρόεδροι δεν είχαν: ότι δεν οφείλει την εκλογή του σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Ο Ρίγκαν, για παράδειγμα, στηριζόταν στην υποστήριξη της θρησκευτικής Δεξιάς. Ο Κλίντον προσπάθησε να μετακινήσει το κόμμα προς το κέντρο, αναζητώντας ανεξάρτητες ψήφους. Ο Ομπάμα δεν έχει κάποια ιδεολογική ταυτότητα, παρόλο που το πρόγραμμά του θα μπορούσε να θεωρηθεί κεντροαριστερό.

Πολύ ψηλά ο πήχης

Από την άλλη πλευρά, ο νέος πρόεδρος έχει ανεβάσει πολύ τον πήχη υποσχόμενος, για παράδειγμα, ότι θα σώσει τον πλανήτη. «Θα ασκηθεί τεράστια πίεση πάνω του να φέρει αποτελέσματα και να εκπληρώσει τις προσδοκίες» επισημαίνει ο Τομ Αντριους, ένας Δημοκρατικός πρώην βουλευτής από το Μέιν που είναι σήμερα διευθυντής της οργάνωσης Win Without War.

Μεταξύ αυτών που θα ασκήσουν πίεση είναι ασφαλώς οι αντίπαλοι του πολέμου στο Ιράκ. Πολλά θα κριθούν από το πρόσωπο που θα επιλεγεί για το υπουργείο Αμυνας. Ορισμένοι σύμβουλοι του νέου προέδρου έχουν υπαινιχθεί ότι θα ζητηθεί από τον Ρόμπερτ Γκέιτς να παραμείνει στο υπουργείο, τουλάχιστον για ένα διάστημα. Όπως λέει όμως ο Αντριους, κάτι τέτοιο θα υπονομεύσει τη βασική δέσμευση του Ομπάμα να δώσει τέλος στον πόλεμο.

«Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα και να στείλουμε ισχυρά μηνύματα», τονίζει. «Και το πιο ισχυρό μήνυμα απ όλα είναι να συγκροτήσουμε μια νέα ομάδα με ένα νέο όραμα».

Ο τομέας με τις περισσότερες εντάσεις θα είναι μοιραία οι φυλετικές σχέσεις. Πολλές από τις αποφάσεις του Ομπάμα θα κριθούν μέσα από αυτό το πρίσμα. Οι μαύροι υποστηρικτές του αναγνωρίζουν βέβαια ότι η οικονομία περιορίζει τις επιλογές του. Αλλά δεν είναι οι μόνοι που έχουν απαιτήσεις από αυτόν. Υπάρχουν και οι ισπανόφωνοι, από τους οποίους δύο στους τρεις ψήφισαν τον Ομπάμα. Δεν θα πρέπει λοιπόν να περιμένουν κι εκείνοι ένα «δικό τους» στην κυβέρνηση;

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ-ΜΠΕ