Κινηματογραφικό ντεμπούτο του Ισπανού Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα με ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ που συγγενεύει κάπως με το φιλμ του Αμενάμπαρ “Οι Aλλοι”, αλλά δεν έχει ούτε την ίδια σεναριακή αρτιότητα ούτε το ίδιο ενδιαφέρον. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ξανά μια μητέρα. Ζει με τον άντρα της και το γιο της σε ένα πρώην ίδρυμα, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια και, όταν το αγόρι εξαφανίζεται, καλείται να αντιμετωπίσει τραύματα που φωλιάζουν στην ψυχή της από την τρυφερή ηλικία. Το “Ορφανοτροφείο” δεν επιστρατεύει φτηνά τρικ (οπτικά και ηχητικά) για να τρομάξει το θεατή. Παράλληλα, όμως, η ιστορία της οδυνηρής συμφιλίωσης με το παρελθόν, που βλέπουμε να ξετυλίγεται στην οθόνη, δεν πετυχαίνει απόλυτα το στόχο της. Παρασύρει μεν το θεατή σε έναν άλλο κόσμο, αλλά δύσκολα τον λυτρώνει.
Δυστυχώς, στην ελληνική έκδοση έχουν χαθεί και η μαγεία και η ατμόσφαιρα της ταινίας. Ο αυθεντικός λόγος πλευρών του κάδρου (2,35:1) έχει κοπεί σε 1,78:1, με αποτέλεσμα θέματα από τα μακρόστενα πλάνα είτε να απουσιάζουν είτε να στριμώχνονται στις γωνίες. Ο τετρακάναλος ήχος (2.0 surround) διαθέτει ισχνή πληροφορία στα περιφερειακά ηχεία, κάτι που δεν αναδεικνύει το σχεδιασμό της μπάντας.

Ειδήσεις Σήμερα: