Χωρίς να ξαφνιάζει -ούτε ευχάριστα ούτε δυσάρεστα-, το νέο, έκτο άλμπουμ των Foo Fighters αποτελεί μια επιτομή των μουσικών διαδρομών και οραμάτων που εξέφρασε με όχημα το συγκεκριμένο σύνολο ο Dave Grohl, πρώην ντράμερ των Nirvana, στη διάρκεια των δώδεκα τελευταίων χρόνων. Την ευθύνη της παραγωγής έχει ο βετεράνος Gil Norton, δέκα χρόνια μετά τη συνεργασία του με το γκρουπ στην ηχογράφηση του διπλά πλατινένιου «The Colour And The Shape» (1997).
Στα δώδεκα νέα τραγούδια ρόλο ραχοκοκαλιάς παίζει ο μελωδικός αλλά και σκληρός ροκ ήχος, που συχνά φτάνει σε επικές διαστάσεις και αγκαλιάζει μια μεγάλη ποικιλία από ηχητικά στιλ. Τα περισσότερα από τα τραγούδια -ευαίσθητες μπαλάντες ή εξωστρεφή rock και power pop- είναι φτιαγμένα με τρόπο που θα μπορούσε άνετα να δικαιολογήσει μια καριέρα στα FM. Στις πρόσθετες διαστάσεις του ήχου συνεισφέρουν πιάνο, έγχορδα, ακορντεόν και συχνές εμφανίσεις ακουστικής rock κιθάρας (χαρακτηριστικό το ντουέτο του Grohl με τον Kaki King).
Το bluegrass ινστρουμένταλ «Ballad Of The Beaconsfield Miners» είναι εμπνευσμένο από τους δύο εγκλωβισμένους εργάτες ορυχείου στην Τασμανία που ζήτησαν από τους διασώστες τους ένα iPod με τραγούδια των Foo Fighters για να διασκεδάσουν περιμένοντας να τους απεγκλωβίσουν.
Οι στίχοι διαπραγματεύονται θέματα όπως η μοναξιά («Stranger Things Ηave Happen»), αλλά και η απώλεια («Let It Die»). Οι ενορχηστρώσεις συχνά κλείνουν με νόημα το μάτι στο classic rock· ειδικότερα σε τραγούδια όπως το «Summer’s End» παραπέμπουν στους Crosby, Stills, Nash & Young, ενώ στο «Long Road To Ruin» στον Bruce Springsteen.
Στα δύο τελευταία τραγούδια του άλμπουμ («But, Honestly» και «Home») ο Grohl παίζει πιάνο για πρώτη φορά σε άλμπουμ των Foo Fighters.

Ειδήσεις Σήμερα: