Η προεκλογική ιταλική… απελπισία με τα μάτια της El Pais

51

Μένουν λιγότερες από 15 ημέρες μέχρι τις ιταλικές βουλευτικές εκλογές, δεν έχουν περάσει παρά δύο χρόνια από τις προηγούμενες, η Βουλή διαλύθηκε στα μέσα του δρόμου με ένα τηλεοπτικό σκάνδαλο που μεταδόθηκε «ζωντανά» σε ολόκληρο τον κόσμο, η προεκλογική εκστρατεία είναι μακρά, η μοτσαρέλα δεν είναι πια αυτή που ήταν, η Alitalia λέει πως θέλει να γίνει γαλλική και ο μπερλουσκονικός λαϊκισμός είναι πανταχού παρών…

Όλα μπορεί ακόμη να συμβούν, αφού οι αναποφάσιστοι ανέρχονται στο ένα τρίτο του εκλογικού σώματος.

Ο ηγέτης της κεντροαριστεράς Βάλτερ Βελτρόνι οργώνει όλη τη χώρα προσπαθώντας να ικανοποιήσει όλο τον κόσμο, υποσχόμενος μεταρρυθμίσεις και απειλώντας τη μαφία («Μη μας ψηφίσετε, θα σας καταστρέψουμε!», είπε την περασμένη Παρασκευή στη Σικελία).

Ετσι, κατάφερε να μειώσει τη διαφορά που τον χωρίζει από τον Μπερλουσκόνι στις έξι μονάδες (8,5 σύμφωνα με τον ηγέτη της Δεξιάς). Αν πάντως επικρατήσει μόνο στη Γερουσία, όπως είναι πιθανό, η χώρα θα είναι για άλλη μια φορά ακυβέρνητη.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που πολλοί Ιταλοί είναι απαυδισμένοι με τις εκλογές, με τους πολιτικούς, με το Βατικανό, με τη μαφία και τα λόμπι: Αυτό που ξέρουν είναι ότι οι τιμές αυξάνονται, οι μισθοί τους είναι «κολλημένοι» και η ανασφάλεια εκτοξεύεται στα ύψη.

«Μας ανησυχεί το ενδεχόμενο η αποχή να είναι πολύ υψηλή» αναγνωρίζει ο Ντονάτο Μοζέλα, υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος στην Καμπανία. Γιος μεταναστών από τη Βραζιλία, ο Μοζέλα ελπίζει να καταλάβει μία από τις 1.000 έδρες που θα κατανεμηθούν στις εκλογές της 13ης και 14ης Απριλίου.

Αλλά η εικόνα που έχει για την περιοχή του, και για τη χώρα του, είναι ζοφερή. «Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να σέβονται περισσότερο το οργανωμένο έγκλημα από το κράτος» λέει στην El Pais. «Τα όρια ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία είναι θολά. Η πολιτική δείχνει να μην μπορεί να λύσει το πρόβλημα, εν μέρει λόγω του εκλογικού συστήματος, αλλά τα αποτελέσματα της αντιπολιτικής είναι πολύ χειρότερα».

Στο Μιλάνο, στη Σαρδηνία, στη Σικελία, στη Νάπολη ή στη Ρώμη, συναντά κανείς εύκολα κόσμο που έχει χάσει την πίστη στη χώρα του. «Η Ιταλία είναι ένα νουαρ μυθιστόρημα» λέει ο Μάσιμο Καρλότο, συγγραφέας προκλητικών αστυνομικών βιβλίων που καταγγέλλουν τη διείσδυση της μαφίας στην πολιτική, στην οικονομία, στην αστυνομία, στους δικαστές.

«Οι αναγνώστες γνωρίζουν πως όλα όσα γράφουμε είναι αλήθεια. Αλλά τα βαφτίζουμε μυθιστόρημα, και κανείς δεν κάνει τίποτα» τονίζει.

«Βρισκόμαστε σε κακό σημείο, χειρότερο από ποτέ, η ηθική παρακμή είναι απόλυτη, και το μόνο που κάνουμε είναι να γκρινιάζουμε επειδή ο κόσμος δεν προσαρμόζεται στα μέτρα μας» λέει με τη σειρά του ο συγγραφέας Μαουρίτσιο Μπράουτσι, που ζει στη Νάπολη.

«Χρειαζόμαστε μια πολιτιστική επανάσταση, αλλά ο κόσμος πρέπει να κινητοποιηθεί από κάτω, αφού η πολιτική δεν λειτουργεί πλέον ως κινητήρας κοινωνικής αλλαγής. Οι επιχειρηματίες και οι ελίτ βλάπτουν με εγκληματικό τρόπο το περιβάλλον. Τα συνδικάτα έχουν μια κουλτούρα που σχετίζεται με τη θέση εργασίας, όχι με την εργασία.

»Τόσο η Αριστερά όσο και η Δεξιά χαρακτηρίζονται από έναν συντεχνιακό χαρακτήρα που παραλύει τα πάντα. Η εκκλησία αποτελεί ένα τεράστιο πολιτιστικό πρόβλημα, γιατί ασκεί πολιτική αλλά δεν χρησιμοποιεί την ηθική της εξουσία για να καταγγείλει τη μαφία» αναφέρει.

Θα έλεγε κανείς πως όταν αλλάζει κάτι στην Ιταλία, πηγαίνει προς το χειρότερο. Ετσι έγινε με τα σκουπίδια στη Νάπολη. Οι μαφίες και οι οικο-μαφίες ελέγχουν, σύμφωνα με συγκλίνοντες υπολογισμούς, το 6% του ΑΕΠ. «Η Καμόρα βρίσκεται στους δήμους, στις γειτονιές, στις οικογένειες, στους δρόμους, είναι σαν τη Λερναία Υδρα» λέει ο αστυνομικός διευθυντής της Νάπολης Αντζελο Μαστροπάολο. «Όταν συλλαμβάνεις έναν, ξεφυτρώνουν άλλοι τρεις».

Αλλά και στην Καλαβρία, η τοπική μαφία (Ντρανγκέτα) κάνει αυτόν τον καιρό αισθητή την παρουσία της: Τέσσερις νεκροί σε μια εβδομάδα, ανάμεσά τους ένα πεντάχρονο κορίτσι, παιδί ενός αρχιμαφιόζου…

Στη Σκάμπια, μια τεράστια «παραγκούπολη» στα περίχωρα της Νάπολης, κατοικούν 80.000 άνθρωποι. Με εξαίρεση ένα μικρό μπαρ και ένα περίπτερο, δεν υπάρχουν εδώ νοσοκομεία, ούτε εστιατόρια. Η συνοικία χτίστηκε τη δεκαετία του 70 για να στεγάσει τις οικογένειες που δεν μπορούσαν να μείνουν στο κέντρο της Νάπολης, καθώς και όλους εκείνους που έχασαν τα σπίτια τους στο σεισμό του 1980.

Εδώ μένουν και 800 τσιγγάνοι που έφυγαν από τη Γιουσκοσλαβία. Σήμερα, η Σκάμπια είναι ένα «σούπερ-μάρκετ» ναρκωτικών, όπου οι περισσότεροι νέοι πέφτουν στα πλοκάμια της Καμόρα.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ-ΜΠΕ