Η Βίκυ Μοσχολιού ήταν από τις ελάχιστες φίρμες, αν όχι η μόνη, που άλλαζε καλλιτεχνικό στρατόπεδο με τη… σύμφωνη γνώμη του κοινού. Περνούσε με άνεση από το λαϊκό στον «έντεχνο» χώρο. Είχε επιτυχία και στα μεγάλα μαγαζιά της παραλίας και στις μπουάτ της Πλάκας. Το «μυστικό» της; Ένα διαβολεμένο ένστικτο και μια αλήθεια που έβγαινε προς τα έξω είτε έλεγε τραγούδια καθιερωμένων συνθετών είτε έθετε εαυτόν στην υπηρεσία του νέου αίματος. Αρκετοί από τους δίσκους της έγραψαν ιστορία. Όμως, τρεις από αυτούς έχουν ξεχωριστή σημασία: «Aνθρωποι μονάχοι», «Αρχοντορεμπέτικα», «Σκουριασμένα Χείλια».
Ενώ τα «Αρχοντορεμπέτικα» σημείωναν τεράστια επιτυχία, ο Γιώργος Μακράκης, χρόνια παραγωγός της Μοσχολιού, της ζήτησε να ακούσει τη δουλειά ενός νέου συνθέτη. Ο Σταμάτης Κραουνάκης της έπαιξε στο πιάνο τα τραγούδια του. Τη συγκίνησε. Έτσι, έπειτα από είκοσι χρόνια δεδομένης καριέρας, η Μοσχολιού ρισκάρισε να πει στίχους του Τριπολίτη, του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου, λόγια που ανήκαν σε μια γλώσσα πέρα από τη συνηθισμένη για τα μουσικά ήθη του 1981. Από τα «Σκουριασμένα Χείλια» (λαϊκότροπα κομμάτια με ιδιαίτερο στιλ) έγινε επιτυχία η «Συχνότητα». Αργότερα, ο κόσμος ανακάλυψε περισσότερα τραγούδια από το άλμπουμ («Επεμβαίνεις», «Κόκκινο κουμπί», «Σε γύρεψα») και αγκάλιασε το ιδιαίτερο -και σήμερα αναγνωρίσιμο- ύφος του ντροπαλού νεαρού από την Καλλιθέα. Ο Κραουνάκης έγινε… ο Κραουνάκης και η Βίκυ Μοσχολιού άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη θαυμαστή και αξιοζήλευτη πορεία της στο ελληνικό τραγούδι.

Ειδήσεις Σήμερα: