Πώς φτάσαμε στο σημερινό "αδιέξοδο" με τα σκουπίδια;

Θα αναρωτηθεί κανείς πως φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Στο πρώτο ήμισυ του αιώνα που έφυγε, ο περισσότερος πληθυσμός κατοικούσε σε μικρές πόλεις και χωριά, διατηρούσε κάποιες μικρές καλλιέργειες και είχε λίγα κατοικίδια ζώα με συνέπεια τα οργανικά τα όποια παρήγαγε να τα μετατρέπει σε κομπόστ ή να δίνονται σαν τροφή στα ζώα τους. Τα χαρτιά, τα μπουκάλια, τα μέταλλα ή άλλες συσκευασίες ήταν πολύτιμα υλικά για διάφορες χρήσεις και εν συνεχεία για το τζάκι, το μαγκάλι ή την ανακύκλωση. 
Μετά τον πόλεμο πολιτικοί, κοινωνικοί, οικονομικοί και χωροταξικοί λόγοι συντέλεσαν ώστε να οδηγηθούμε σιγά – σιγά στη σημερινή κατάσταση. Έτσι, το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα η ύπαιθρος ερημώθηκε σε μεγάλο βαθμό και οι πόλεις διογκώθηκαν απρογραμμάτιστα για να καταλήξουν στην σημερινή τους μορφή με τους πολίτες στοιβαγμένους σε πολυώροφα κτίρια με κεντρική θέρμανση και χωρίς δυνατότητα πρόσβασης σε ελεύθερο χώρο, με συνέπεια να μην είναι δυνατή η αξιοποίηση μεγάλου μέρους των σκουπιδιών, δηλαδή των χαρτιών ή των οργανικών. Έτσι, η πληθυσμιακή έκρηξη των πόλεων σε συνδυασμό με τη συγκεκριμένη χωροταξική τους κατάληξη και δομή οδήγησαν τις σημερινές πόλεις στην υπέρμετρη παραγωγή σκουπιδιών.

Όμως, οι αλλαγές που συντελέσθηκαν και είχαν σαν αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση των σκουπιδιών, δεν σταματάνε εδώ. Έτσι, τις τελευταίες δεκαετίες αυξήθηκαν υπέρμετρα οι καταναλωτικές συνήθειες των πολιτών, έγιναν τεράστιες αλλαγές στους τρόπους συσκευασίας των προϊόντων, αυξήθηκαν υπερβολικά τα συσκευασμένα προϊόντα, οι συσκευασίες έγιναν μεγαλύτερες, βαρύτερες, μιας χρήσης και λιγότερο φιλικές προς το περιβάλλον. Η διάρκεια ζωής συσκευών και προϊόντων μειώθηκε σημαντικά, ενώ τα πλαστικά, που δύσκολα ανακυκλώνονται και αποικοδομούνται, μπαίνουν όλο και πιο πολύ στη ζωή μας. Παράλληλα, η μόνη «τεχνική» που εφαρμοζόταν στη διαχείριση των απορριμμάτων στις πόλεις, μικρές ή μεγάλες, ήταν η συλλογή και το ξεφόρτωμά τους, κυριολεκτικά οπουδήποτε, και εν συνεχεία στις περισσότερες περιπτώσεις ακολουθούσε η ανεξέλεγκτη ή «ελεγχόμενη» καύση τους. Οι λίγοι δήμοι που προσπάθησαν, αποτυχημένα τελικά, να υλοποιήσουν κάποια προγράμματα ανάκτησης υλικών ήταν οι εξαιρέσεις.