Το «Oh, Inverted World» (Sub Pop, 2001), το ντεμπούτο άλμπουμ του κουαρτέτου Shins από το Αλμπουκέρκε της πολιτείας Νιου Μεξικό, μας αποκάλυψε στο πρόσωπο του τραγουδιστή, κιθαρίστα και βασικού τραγουδοποιού James Mercer έναν πιτσιρικά Brian Wilson, που ονειρευόταν να μεγαλώσει και να γίνει Arthur Lee, Donovan ή Syd Barrett. Το ότι βρέθηκε να ζει στη δεκαετία του 2000 αντί του 1960, ο Mercer το αντιμετώπιζε στολίζοντας τα τραγούδια του με ψυχεδελικές pop δαντέλες, σουρεαλιστικούς στίχους, φωνητικές αρμονίες, μινιμαλιστικές φράσεις των κίμπορντς, παλιομοδίτικα ηχητικά εφέ, αλλά και με μια αδιόρατη αλλά διαβρωτική μελαγχολία, που δεν δίσταζε να μαχαιρώνει πισώπλατα την -άλλως δεσπόζουσα- acid-rock λιακάδα.
Στο δεύτερο άλμπουμ, με τίτλο «Chutes Too Narrow» (Sub Pop, 2003), η τραγουδοποιία του Mercer έδειξε σημάδια καλλιτεχνικής ενηλικίωσης, καθώς οι φωτεινές ψυχεδελικές pop συνθέσεις έδωσαν τη θέση τους σε μια αρκετά μεγαλύτερη ποικιλία ύφους και διάθεσης, από το επιθετικό κιθαριστικό indie στιλ μέχρι τα folk λοξοκοιτάγματα και τον ακουστικό ήχο. Έντονα μελωδικός, ενορχηστρωτικά τολμηρός και αισθητικά ποικίλος, ο νέος εκείνος ήχος των Shins δεν είχε ακόμη το βαθμό ωριμότητας που θα μας επέτρεπε να διακρίνουμε σε αυτούς κάποιους μεγάλους καλλιτέχνες -από εκείνους που σπανίζουν όλο και περισσότερο στη rock και pop σκηνή των τελευταίων χρόνων-. Υπήρχαν ωστόσο ενδείξεις ότι η «προαγωγή» τους από cult διασημότητες σε σύνολο ικανό να διεκδικήσει με αξιώσεις την προσοχή του κύριου μουσικού ρεύματος ίσως να μην αργούσε πολύ.
Έτσι και έγινε. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε η μεγάλη επιτυχία του νεανικού φιλμ «Garden State» (2004, σε σκηνοθεσία Zach Braff με πρωταγωνίστρια τη Natalie Portman). Στο σάουντρακ περιλαμβανόταν ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Shins, το «New Slang». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα νέο μεγάλο τμήμα του μουσικόφιλου κοινού να γνωρίσει τη μουσική του γκρουπ, γεγονός που αύξησε τις πωλήσεις των δύο πρώτων άλμπουμ και επέτρεψε την πραγματοποίηση μιας μεγάλης περιοδείας.
Το ουσιαστικό όμως εισιτήριο των Shins για το κύριο ρεύμα αποδεικνύεται ότι είναι το τρίτο τους άλμπουμ, «Wincing The Night Away», μία από τις πρώτες σπουδαίες κυκλοφορίες του 2007. Την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, βρέθηκε στη δεύτερη θέση του πίνακα επιτυχιών του Billboard σημειώνοντας 119.000 πωλήσεις αντιτύπων: όχι μόνο ήταν η πιο εντυπωσιακή εμπορική επίδοση μεταξύ όλων των συνόλων του αμερικανικού κολεγιακού rock που φλερτάρουν το τελευταίο διάστημα με την πλατιά επιτυχία (Modest Mouse, Arcade Fire, Hold Steady, Decemberists κ.ά.), αλλά ταυτόχρονα εξασφάλισε στους Shins τη διάκριση του δεύτερου πιο εμπορικού ονόματος στην ιστορία της δισκογραφικής τους, της Sub Pop, μετά τους Nirvana.
Το άλμπουμ άξιζε την επιτυχία με το παραπάνω. Το χάρισμα μελωδικής, ευφυούς pop τραγουδοποιίας του Mercer λάμπει σε τραγούδια που θα μπορούσαν να τα είχαν γράψει ο Ray Davis ή οι Ronnie Lane και Steve Mariott αν ήταν σήμερα είκοσι χρονών και είχαν περάσει την εφηβεία τους πάνω σε ένα σκέιτμπορντ, με τα ακουστικά του iPod καρφωμένα στα αφτιά: συνθέσεις με πρωτότυπες αναπτύξεις, περίτεχνη ενορχήστρωση και ψαγμένο στιχουργικό περιεχόμενο, που όμως δεν δυσκολεύονται στο ελάχιστο να αιχμαλωτίσουν τον ακροατή στον ιστό τους. Τα κερασάκια στη μαγευτική indie pop τούρτα του «Wincing The Night Away» περιλαμβάνουν hip-hop μπιτ («Sea Legs»), έγχορδα («Red Rabbits»), sample από συνθεσάιζερ («Split Needles») και fuzz κυματισμούς («Phantom Limb»).
Την παραγωγή επιμελήθηκε ο Joe Chiccarelli, γνωστός από παλαιότερες συνεργασίες του με ονόματα γνωστά όσο ο Beck και οι U2.

Ειδήσεις Σήμερα: