Δύο δημιουργοί αντιπαρέρχονται την εποχή των SMS, των MMS, των e-mail και του προπληρωμένου χρόνου ομιλίας, και επιλέγουν έναν παλιό -ίσως και παλιομοδίτικο- τρόπο επικοινωνίας. Με λόγια και με νότες που βγαίνουν μέσα από την καρδιά τους, φιλοτεχνούν δώδεκα μουσικές καρτ ποστάλ και κυκλοφορούν ένα άλμπουμ-αφιέρωμα σε δεκατέσσερις μορφές του καλλιτεχνικού χώρου και της λογοτεχνίας: Κάρλος Γκαρντέλ, Ρόζα Εσκενάζη, Μαρίκα Νίνου, Φλέρυ Νταντωνάκη, Στέλλα Χασκήλ, Κωνσταντίνος Καβάφης, Σωτηρία Μπέλλου, Σοφία Βέμπο, Αμάλια Ροντρίγκεζ, Σαπφώ Νοταρά, Εντίθ Πιάφ, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Αττίκ, Γεώργιος Βιζυηνός.
Η προσωπική και η καλλιτεχνική υπόσταση καθενός από τους εκλιπόντες αποτελούν την πρώτη ύλη για το στίχο. Η εβραϊκή καταγωγή της Στέλλας Ιεχασκέλ (Χασκήλ), ο ζόρικος χαρακτήρας της Μπέλλου, η φιγούρα της Εντίθ Πιάφ, το τραγικό τέλος του Βιζυηνού, οι δρόμοι του Μπουένος Aϊρες ή το «Οργανάκι» του Αττίκ γίνονται ψηφίδες στα μωσαϊκά που απλώνει μπροστά στα πόδια μας ο Ηλίας Κατσούλης. Κομμάτι κομμάτι συναρμολογεί μνήμες και φτιάχνει πορτρέτα είτε γήινα είτε του μύθου, ζωντανεύοντας πρόσωπα που «απουσιάζουν από τη ζωή, αλλά όχι από τη ζωή μας…».
Οι μελωδίες του Νότη Μαυρουδή δίνουν την πνοή. Με τη χαρακτηριστική αισθητική του και με περισσή τρυφερότητα παίρνει τον ήχο των ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν στην ψυχή του και δημιουργεί έναν κύκλο τραγουδιών, με χρώματα της νοσταλγίας και της ευλάβειας προς εκείνους που έφυγαν. Προσεγγίζει τα πρόσωπα, την αύρα τους και την εποχή τους «με μια μουσική ίσως πολύ προσωπική. Εκ βαθέων…», όπως ο ίδιος σημειώνει.
Η επιλογή των ερμηνευτών φαίνεται να έγινε με ιδιαίτερη προσοχή. Καθένας τους δίνει αυτό το «κάτι», που πάει το τραγούδι παραπέρα. Ας μου επιτραπεί ωστόσο να σταθώ στη Μαριώ («Ποιος θυμάται τη Στέλλα Χασκήλ;»), στη Μαρία Φαραντούρη («Η Ρόζα, η Μαρίκα και η Φλέρυ»), στον Σταμάτη Κραουνάκη (ειδικά για το τραγούδι «Στης μοναξιάς το άβατο»), στην Καλλιόπη Βέττα («Amalia Rodrigues») και στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα («Aρωμα από δάφνη»), μολονότι κανείς δεν φρόντισε να του επισημάνει τα λάθη του στην εκφορά του λόγου (είναι «tempo» και όχι «tebo» και ακούγεται «Σοφία Βέμ-πο» και όχι «Βέbο»).
Αξίζει να αναφερθούμε και στην ίδια την έκδοση. Το CD στην τυποποιημένη και άχαρη πλαστική θήκη καθόλου δεν τιμά τη συγκεκριμένη δουλειά (της άξιζε μια χάρτινη συσκευασία και όχι απλή χάρτινη θήκη). Όμως, το συνοδευτικό πολυσέλιδο ένθετο είναι υπέροχο. Περιέχει τα σημειώματα των δημιουργών, τους στίχους, καθώς και σελίδες αφιερωμένες στα πρόσωπα των «καρτ ποστάλ». Κάθε ενότητα περιλαμβάνει φωτογραφίες και σύντομα κείμενα που έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, βιβλία ή σε λογοτεχνικά περιοδικά (Γκόνης, Χρονάς, Τσαγκαρουσιάνος, Αλλαμανής κ.ά.). Στο «Tango Latino» παίζει ακορντεόν η Ζωή Τηγανούρια.

Ειδήσεις Σήμερα: