The Devil Wears Prada – Κριτική
Παρακολουθώντας την ένταση αλλά και τη γοητεία της ζωής και της εργασίας σε ένα περιοδικό μόδας, το σάουντρακ της ταινίας του Αμερικανού σκηνοθέτη David Frankel μοιράζει το ενδιαφέρον του σε δύο, κυρίως, πόλους: στις χορευτικές επιτυχίες (Madonna, DJ Colette, David Morales) και το εκλεκτικό lounge (Bitter:Sweet, Mocean Worker). Το μεσοδιάστημα γεμίζουν επιλογές από το ρεπερτόριο καλλιτεχνών γνωστών όσο οι U2, Moby, Alanis Morissette (διασκευή στο «Crazy» του Seal). Εκπλήξεις δεν υπάρχουν, μόνο μικρές αποκλίσεις από το αναμενόμενο (όπως, η εύθραυστη μπαλάντα των Azure Ray). Η επένδυση που συνέθεσε αποκλειστικά για την ταινία ο 35άχρονος Theodore Shapiro («Fun With Dick And Jane», «Not Another Teen Movie») εκπροσωπείται από ένα μόνο εξάλεπτης διάρκειας κομμάτι («Suite From The Devil Wears Prada») που συνδυάζει με λειτουργικό τρόπο τον επιβλητικό ήχο της συμφωνικής ορχήστρας με την ένταση του rock και τη φινέτσα της electronica.
- Τι ήταν τα Τέμπη τελικά;
- Γροιλανδία: Ομάδα Αμερικανών κοινοβουλευτικών και από τα δύο κόμματα στη Δανία – Ενάντια στα σχέδια Τραμπ
- Η Lucasfilm ψάχνει το δικό της new hope – Η Κάθλιν Κένεντι αποχωρεί από τον κόσμο του Star Wars μετά από 14 χρόνια
- Θεσσαλονίκη: Δίωξη για επικίνδυνη οδήγηση ασκήθηκε στη μεθυσμένη οδηγό που πήρε σβάρνα 15 αυτοκίνητα
- Ουκρανία: Η ΕΕ διοχετεύει όλο και περισσότερη ενέργεια στη χώρα καθώς η Μόσχα πλήττει ενεργειακές υποδομές
- Δημήτρης Χορν: Η καταχνιά είναι βαριά και το αστέρι που οδηγεί δεν διακρίνεται




