Παρακολουθώντας τις συνεντεύξεις, στα έξτρα του δίσκου, μένεις με το στόμα ανοιχτό. Οι συντελεστές μιλούν για το έργο με τέτοια ζέση, που περιμένεις τουλάχιστον το «Top Gun» επί… το ναυτικότερον. Το «Annapolis» ωστόσο επιλέγει το πιο βαρετό κομμάτι από ταινίες του είδους: σκληρή εκπαίδευση, καψόνια, συγκρούσεις νεοσύλλεκτων με μόνιμους, ένα αισθηματάκι. Πάτωσε στα ταμεία (μαζί με άλλες παραγωγές της Ντίσνεϊ), αναγκάζοντας την κραταιά εταιρεία να προβεί σε γενναίες περικοπές στον αριθμό των φιλμ που γυρίζει ετησίως.
Η ευρωπαϊκή έκδοση στέκει στο ύψος της. Το αναμορφικό κάδρο διαθέτει πάρα πολύ καλή ανάλυση, ενώ η εξακάναλη μπάντα αποδίδει εξαιρετικά την ψευδαίσθηση περιβάλλοντος χώρου.