Εμπειρία χαρμολύπης. Αυτές οι δύο λέξεις θα έφταναν και θα περίσσευαν για να περιγραφούν τα συναισθήματα της μουσικής των Blue Nile. Ο ήχος των αναμνήσεών μας βρίσκεται και πάλι μαζί μας, πάνω που αρχίσαμε να τον θεωρούμε χαμένο στην ομίχλη της λήθης. Η μπάντα του Paul Buchanan ένιωσε και πάλι πως είχε κάτι να πει και έφερε στη ζωή μας το “High” για να διαγράψει το “άνευρο” “Peace At Last” (1996) και να γυρίσει στη νοσταλγία αφενός του αξεπέραστου “A Walk Across The Rooftops” (1984) και αφετέρου του συγκινητικού “Hats” (1989). Η αναγνωρίσιμη φωνή του Paul είναι και πάλι το κυριότερο εκφραστικό όργανο των εννέα τραγουδιών του, που βασιζόμενα σε μινιμαλιστικές φόρμες μετατρέπονται σε εκφραστές ακραίων συναισθημάτων σε κάθε πρόσφορη καρδιά. Με τέτοιους απλούς και παντοδύναμους δίσκους μαθαίνεις να αγαπάς ακόμη και στιγμές της ζωής σου που δεν θα θεωρούσες πως έχουν ιδιαίτερη ουσία. Και ας λέει ο Buchanan ότι “something good got lost along the way”. Ξέρει καλά και ο ίδιος ότι δεν χάθηκε απολύτως τίποτε.

Ειδήσεις Σήμερα: