Στο δέκατο τρίτο άλμπουμ του φτάνει ο Λάκης Παπαδόπουλος, με τη μουσική ορμή ενός εφήβου, αλλά με στίχο που άλλοτε πονά και άλλοτε επιχειρεί να ξορκίσει το χρόνο που περνά, εφευρίσκοντας σκανταλιές και αποδράσεις. Ο Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ γράφει τα λόγια και τη μουσική στα περισσότερα από τα δεκατέσσερα track του δίσκου (υπάρχει ένα «κρυμμένο» τραγούδι στο τέλος). Βρίσκει τη φόρμα του στο όμορφο «ροκάκι» «Αυτό είναι», στην πικρή μπαλάντα «Θήβα», στη «Γάτα» και στο πανέμορφο ορχηστρικό «After Dark». Κάπου χάνει πόντους στις όχι και τόσο αναγκαίες διασκευές (δύο τραγούδια των Μαλλίδη/Μακρή και Γούναρη/Μάνεση) και κάπου μένει στα κεκτημένα με τις πιο «κλειστές» στιγμές του («Το κενό»). Κατά τα άλλα έχουμε ένα CD στο γνώριμο ροκ εν ρολ κλίμα του δημιουργού, με το γνώριμο φαλτσάκι του να κλείνει το μάτι στους τελειομανείς της ερμηνείας. Στίχους έχουν γράψει ακόμη η Βίκυ Γεροθόδωρου και η Μάτα Μπάλτα.