Prime – Κριτική

Η βιομηχανία του θεάματος απευθύνεται στο παγκόσμιο κοινό και είναι λογικό κάθε χρόνο να γυρίζονται ταινίες όλων των ειδών, δηλαδή με διαφορετικά θέματα και για όλα τα γούστα. Έχει παρατηρηθεί, ωστόσο, ότι σε κάθε κινηματογραφική περίοδο υπάρχει μια «εμμονή». Το 1979, φερ’ ειπείν, ήταν η χρονιά του δράματος. Ορδές θεατών έβγαιναν από τις αίθουσες με δάκρυα στα μάτια είτε εξαιτίας του «Κράμερ Εναντίον Κράμερ» είτε έχοντας παρακολουθήσει τον αγώνα μιας συνδικαλίστριας («Νόρμα Ρέι») είτε το δράμα ενός παιδιού που έχασε τον πατέρα του («Ο Τσαμπ»). Η περίοδος 2005-2006 έφερε στις οθόνες σχέσεις και συμπεριφορές που δεν αποδέχεται το σύνολο του κόσμου. Το «Brokeback Mountain», για παράδειγμα, μιλά για τον έρωτα δύο αντρών μέσα από τη φόρμα του κοινωνικοπολιτικού δράματος. Το «Prime» εστιάζει στη σχέση μια γυναίκας που πλησιάζει τα 40 με ένα αγόρι που μόλις έχει κλείσει τα 23 και είναι μια ευχάριστη κομεντί με… έδρα τη Νέα Υόρκη.
Η Λίζα, ψυχίατρος και τυπική περίπτωση Εβραίας μητέρας, κουράρει μια φωτογράφο μόδας που μόλις πήρε διαζύγιο. Και βέβαια, ως συνεπής επαγγελματίας, ενθαρρύνει τη Ράφι, όταν εκείνη της εξομολογείται ότι έκανε δεσμό με άντρα αρκετά νεότερό της. Η συνέχεια δεν θα είναι ευχάριστη για τη Λίζα. Ο «αρκετά νεότερος άντρας» θα αποδειχθεί «πολύ νεότερος». Αργότερα θα πληροφορηθεί ότι ο εραστής της πελάτισσάς της είναι Εβραιόπουλο με μάνα «περίεργη». Στο φινάλε, και αφού έχει μάθει με κάθε λεπτομέρεια τα σεξουαλικά του ζευγαριού, θα καταλάβει ότι πρόκειται για το γιο της!
Το «Prime» παίζει σε δύο ταμπλό. Ως κοινωνικό φιλμ προσεγγίζει αρκετά σοβαρά μια σχέση με «ανορθόδοξη» διαφορά ηλικίας. Παρακολουθούμε τις αντιδράσεις του περίγυρου, τον προβληματισμό ως προς το μέλλον που μπορεί να έχει ο έρωτας δύο ανθρώπων σε διαφορετικό στάδιο ωρίμανσης και βέβαια τις κοινωνικές, οικονομικές και θρησκευτικές διαφορές των δύο εραστών. Σε επίπεδο κωμωδίας ανασύρει την αναμενόμενη σύγκρουση πολιτισμών (με έμφαση στα «κολλήματα» των Εβραίων), καταφεύγει στο γνωστό τρικ, σύμφωνα με το οποίο ο θεατής γνωρίζει αυτά που οι ήρωες του φιλμ αγνοούν, και φυσικά διαθέτει μερικές κωμικές ρουτίνες (η γιαγιά με το τηγάνι) που σκορπούν το γέλιο. Η Ούμα Θέρμαν λαμποκοπά, η Στριπ είναι απολαυστική στις κωμικές σκηνές -ειδικά όταν συγκρούεται το επαγγελματικό καθήκον με το μητρικό… φίλτρο- και όλοι οι συντελεστές έχουν συμβάλει ώστε, παρά τις σεναριακές αδυναμίες, το έργο να έχει αλήθεια, ισορροπίες, γέλιο και τελικά ο θεατής να περνά καλά τη μιάμιση περίπου ώρα που διαρκεί.
Είδαμε την έκδοση που διατίθεται για ενοικίαση. Ο δίσκος διαθέτει αναμορφική εικόνα με καλή ανάλυση και με ζωντανά χρώματα. Τα ημερήσια πλάνα δείχνουν φωτεινά και με ισορροπημένα κοντράστ. Οι νυχτερινές λήψεις αποδίδονται με σωστό μαύρο και με τον ελάχιστο δυνατό θόρυβο. Παρ΄ όλα αυτά, η μεταφορά της ταινίας σε ψηφιακή μορφή δεν είναι αψεγάδιαστη: Σε δύο σημεία του προγράμματος η εικόνα παρουσίασε έντονα τεχνουργήματα (πρόσωπο που στιγμιαία γίνεται μωσαϊκό). Η μπάντα δίνει σήμα 5.1. Όμως, κάτι δεν πάει καλά. Οι διάλογοι ακούγονται έντονα στο δεξί και στο αριστερό κανάλι (πράγμα που δεν συμβαίνει σε αυθεντικό εξακάναλο Dolby), ενώ διάφορα ηχητικά εφέ που έπρεπε να έρχονται από το κέντρο (μια πόρτα που κλείνει, ένα ποτήρι που ακουμπά με δύναμη σε γυάλινη επιφάνεια) «σκάνε» και στα περιφερειακά ηχεία. Σαφώς, ο ήχος δεν παίζει πρωτεύοντα ρόλο σε μια κομεντί. Ωστόσο, τέτοιου τύπου… ανακολουθίες δεν παύουν να είναι ενοχλητικές κατά τη διάρκεια της προβολής.