Δεκατρία τραγούδια με διάθεση εσωστρέφειας, με βλέμματα ανησυχίας προς κάτι που μοιάζει αβέβαιο -μέλλον, ερωτική σχέση, προσωπικές διέξοδοι- και με μικρά παράθυρα αισιοδοξίας.
Οι αδελφοί Γιώργος και Αλέξανδρος Παντελιάς φτάνουν στο πέμπτο κατά σειρά άλμπουμ, αναπαράγοντας σε μεγάλο βαθμό το ύφος και τον ήχο που πέτυχαν στον προηγούμενο δίσκο τους («Μη Φεύγεις… 504 χλμ. Βόρεια της Αθήνας»). Δημιουργούν ένα σύνολο από μπιτάτα track και ροκ μπαλάντες. Δεν λύνουν ωστόσο ορισμένα ουσιώδη προβλήματα που αντιμετωπίζει η νεότερη γενιά «ψαγμένων» καλλιτεχνών: δεδομένες μουσικές φόρμες που τις συνοδεύει στίχος φτωχός σε λεξιλόγιο, διόλου ευέλικτος και «κολλημένος» σε συγκεκριμένα θέματα (δρόμοι κλειστοί, ήλιοι που δεν ανατέλλουν, αγάπες που έχουν φύγει, όνειρα απραγματοποίητα, σιωπή, σκοτάδια, σκούρα χρώματα, βροχή και πάει λέγοντας).
Με αυτό τον τρόπο αφενός κυκλοφορούν ένα CD που μοιάζει με δεκάδες άλλα και αφετέρου κινδυνεύουν να καταργήσουν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία από το στείρο επάγγελμα.

Ειδήσεις Σήμερα: