Αργοναύτες – Κριτική

Μυρίζει… αδελφούς Κατσιμίχα ετούτο το άλμπουμ, ειδικά ορισμένα τραγούδια όπως η “Θαλασσανεμισμένη” ή ο “Χορός της Αγάπης”. Δεν διαθέτει όμως ούτε τον υπέροχο στίχο των δίδυμων τροβαδούρων ούτε τις εκλεκτικές συγγένειες που είχαν πετύχει οι δημοφιλείς τραγουδοποιοί, όταν δανείζονταν στοιχεία από το χώρο της ροκ ή της παράδοσης.
Στην πρώτη τους δισκογραφική εμφάνιση οι Ηρακλής Κοντός, Πάνος Κολοβός, Μάνος Δελώτης και Μανώλης Κουτσάκης παρουσιάζουν έντεκα track (συν ένα remix) σε ύφος ροκ μπαλάντας, με μπολιάσματα από το παραδοσιακό τραγούδι. Τα καλά στοιχεία εντοπίζονται στις μελωδίες και στον ήχο που επιτυγχάνουν (δεμένη ορχήστρα, μουσικά περάσματα που παραπέμπουν στο ροκ της δεκαετίας του 1970). Αδύναμος κρίκος στη δουλειά τους, ο λόγος: εύκολες “ποιητικές” λύσεις (“αγκάθια της ζωής”, “κομμάτια του έρωτα”, “σπίθα μεθυσμένη”) και μια ξεπερασμένη στιχουργική μανιέρα.
Έχουμε να κάνουμε ωστόσο με μια πρώτη δουλειά. Οι Αργοναύτες δεν στερούνται ταλέντου και δεν είναι απίθανο στο μέλλον να μας επιφυλάσσουν ευχάριστες εκπλήξεις.