Έπειτα από πολλές συμμετοχές σε δουλειές καταξιωμένων συνθετών, μια μεγάλη φωνή, και παράλληλα μια καλλιτέχνης με ήθος, αποκτά «προσωπικό» άλμπουμ. Ομολογώ ότι χάρηκα περισσότερο με το γεγονός αυτό καθαυτό, παρά με τα ίδια τα τραγούδια. Να εξηγηθώ: Το υλικό είναι παλιό. Είναι τραγούδια του Μιχάλη Τερζή, σε λαϊκό και σε έντεχνο ύφος, που η Μαρία Σουλτάτου έχει πει σε άλμπουμ του συνθέτη («Άνεμος είσαι», «Θέλω έναν πρίγκιπα», «Αθήνα Λακεδαίμονα» κ.ά.). Η νέα ηχογράφηση της δίνει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει ένα αξιοζήλευτο εύρος φωνής. Να αφεθεί στο «παραμύθι της» και να αγκαλιάσει τις μελωδίες με την άνεση της μεγάλης ντίβας και με τη ζεστασιά της γυναίκας της διπλανής πόρτας. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν υπάρχει καινούργιο υλικό για ερμηνευτές του μεγέθους της Σουλτάτου. Από την άλλη, όμως, προτιμώ το «παλιό» από ένα δίσκο που θα έχει την ταμπέλα του «νέου», αλλά θα αναμασά τα ίδια και τα ίδια.