Τη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ ζωντανεύει στην καινούργια του ταινία ο Μάρτιν Σκορτσέζε, τοποθετώντας στο επίκεντρο της ιστορίας το μεγιστάνα, πρωτοπόρο της αεροπλοΐας και παραγωγό ταινιών Χάουαρντ Χιουζ. Ήταν γνωστός για την τελειομανία του, είχε σχέσεις με ντίβες της εποχής, συνέβαλε στην εξέλιξη της αεροναυπηγικής και έστησε την TWA. Πάλεψε σκληρά ούτως ώστε η αεροπορική του εταιρεία να μην αγοραστεί από την ανταγωνίστρια Panamerican, όπως σκληρά πάλεψε και με τους προσωπικούς του δαίμονες: Φοβίες που τελικά τον οδήγησαν στην απομόνωση και στην τρέλα.
Δυστυχώς, σε σχέση με το φιλμ αυτό καθαυτό, δεν έχει να πει κανείς τίποτα. Ο άλλοτε «ανήσυχος» Αμερικανός σκηνοθέτης υπογράφει την πιο ήπια ταινία του, με εντυπωσιακή σκηνογραφία και με καλές ερμηνείες, ιδιαίτερα από τον Ντι Κάπριο και την Μπλάντσετ. Πέρα από αυτά τα στοιχεία έχουμε μια κλασική χολιγουντιανή βιογραφία, προορισμένη να αρέσει και να βραβευτεί. Για του λόγου το αληθές, απέσπασε πέντε Όσκαρ, τρεις Χρυσές Σφαίρες και τέσσερα BAFTA.
Η ελληνική έκδοση είναι κατάλληλη περισσότερο για ενοικίαση παρά για αγορά. Ο δίσκος με το κυρίως πρόγραμμα διαθέτει αναμορφικό κάδρο που αποδίδει πάρα πολύ πιστά το πρωτότυπο (τεχνικολόρ ατμόσφαιρα σε συγκεκριμένες σκηνές, σμαραγδένιο πράσινο χρώμα στα πλακάκια του μπάνιου, μπλε του ουρανού, αστραφτερό ασημί της ατράκτου των αεροσκαφών). Η εξακάναλη μπάντα Dolby δεν σε ξετρελαίνει. Οι διάλογοι ακούγονται καθαρά και κεντραρισμένοι, υπάρχει ένα μουσικό χαλί σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του έργου, ενώ τα περιφερειακά ζωντανεύουν στη σκηνή της πτώσης του αεροπλάνου και στην απογείωση του γιγάντιου Ηρακλή. Η μπάντα DTS μοιάζει περισσότερο με ελληνική πατέντα παρά με αυθεντικό stream. Σημειωτέον ότι DTS δεν έχει ούτε η αγγλική ούτε η αμερικανική έκδοση. Τα έξτρα του δεύτερου δίσκου είναι αμελητέα. Οι συνεντεύξεις με τους πρωταγωνιστές είναι μικρής διάρκειας, ενώ απουσιάζει όλο το ζουμερό πρόσθετο υλικό που έχουν οι ξένες εκδόσεις (Making of, τρία ντοκιμαντέρ για τον Χιουζ, κατασκευή των εφέ κ.ά.).