«That ain’t workin’ that’s the way you do it».
Με τέσσερις εξαιρετικά επιτυχημένες δισκογραφικές δουλειές ήδη στο ενεργητικό τους, ένα τραγούδι που επάξια συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο αγαπημένα όλων των εποχών («Sultans of Swing») και έναν ιδιαίτερο ήχο που έφερε μια αναπάντεχη φρεσκάδα μέσα στην καταιγίδα του punk και της disco, οι Dire Straits του χαρισματικού κιθαρίστα και συνθέτη Mark Knopfler, που ξεκίνησαν το 1977 από τις pub της Βρετανίας για να φτάσουν στα στάδια όλου του κόσμου, είχαν εν έτη 1985 κερδίσει επάξια το δικαίωμα να είναι «ελαφρά» υπερφίαλοι στις δηλώσεις τους. Ωστόσο, η διαφορά με άλλες ανάλογες περιπτώσεις είναι ότι η ανωτέρω φράση από το πασίγνωστο και καυστικό τραγούδι «Money for Nothing» αποδείχθηκε πέρα για πέρα προφητική. Η ειρωνεία είναι ότι το δεικτικό και καθ’ όλα εύστοχο σχόλιο του Knopfler για το μουσικό κανάλι MTV και την εμπορευματοποίηση της μουσικής έμελλε να μετατρέψει τους Dire Straits σε παγκόσμιους σούπερ σταρ του επιπέδου της Madonna, του Michael Jackson, του Prince και του Bruce Springsteen, βοηθούμενου μάλιστα τα μέγιστα από ένα αρκετά πρωτότυπο και τεχνολογικά προηγμένο βίντεο που κέρδισε το βραβείο Grammy και παιζόταν ασταμάτητα από την τηλεόραση. Ο δίσκος «Brothers In Arms» που το περιλάμβανε κυκλοφόρησε το Μάιο του 1985 και εκτοξεύτηκε στο νούμερο ένα του καταλόγου επιτυχιών της Αμερικής (όπου και έμεινε εννέα συνεχόμενες εβδομάδες) και της Βρετανίας (όπου κατέχει μέχρι σήμερα το ρεκόρ πωλήσεων).
Ο απόλυτος ποπ-ροκ δίσκος της δεκαετίας του ’80, το «Brothers In Arms», ήταν ταυτόχρονα και ο πρώτος DDD δίσκος της ιστορίας (ηχογραφήθηκε, μιξαρίστηκε και κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή), με αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθεί ως το βασικότερο διαφημιστικό όπλο για την προώθηση του CD που έκανε τότε τα πρώτα του βήματα στην αγορά. Με το γλυκό τους ήχο, τη γοητευτική κιθάρα του Knopfler και τα σαγηνευτικά τραγούδια τους που συνδύαζαν με μαεστρία την αφέλεια της ποπ, το δυναμισμό της ροκ και την έντεχνη ανάπτυξη της τζαζ, οι Dire Straits είχαν καταφέρει να είναι αρεστοί στους ακροατές όλων των ηλικιών και των μουσικών προτιμήσεων. Με το «Brothers In Arms» όμως ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο και κάθε δική τους προσδοκία, όπως επίσης και κάθε εκτίμηση των κριτικών που ακόμη προσπαθούν να εξηγήσουν αυτό το φαινόμενο. Η απάντηση ίσως κρύβεται στο συνδυασμό της κρυστάλλινης και αψεγάδιαστης παραγωγής, της υπερβολικής καμπάνιας για την καθιέρωση του CD, της χρονικής συγκυρίας (αποτέλεσε το τέλειο αντίβαρο στους συνθετικούς ήχους της electro-pop της εποχής) και πάνω από όλα στην ακαταμάχητη ισχύ μιας σειράς συνθέσεων όπως τα «So Far Away»΄, «Money for Nothing», «Walk of Life», «Your Latest Trick», «The Man’s Too Strong» και «Brothers in Arms».
Η ακρόαση μάλιστα της ειδικής έκδοσης για τα εικοστά γενέθλια του δίσκου που μόλις κυκλοφόρησε σε υβριδικό SACD έρχεται να μας φρεσκάρει τη μνήμη και να ενισχύσει τις απόψεις σχετικά με το ασυναγώνιστο επίπεδο της παραγωγής και την υψηλή ποπ αισθητική των Dire Straits. Ακόμη και η απλή υπερδειγματοληψία που επιτυγχάνεται από τη μεταφορά του πρωτότυπου στερεοφωνικού master σε DSD καταφέρνει να προσδώσει τόση διαύγεια, ευκρίνεια και καθαρότητα στο αρχικό υλικό, που είναι στιγμές που αδυνατείς να πιστέψεις αυτό που ακούς. Εκεί όμως που τα σαγόνια κυριολεκτικά μένουν ανοιχτά είναι κατά την ακρόαση της πολυκάναλης μείξης που συναγωνίζεται εκείνες του «Dark Side of the Moon» των Pink Floyd και του «Aero» του Jean Michel Jarre και θέτει ισχυρή υποψηφιότητα για τον τίτλο της πιο γεμάτης, μεστής και συγκλονιστικής πολυκάναλης εμπειρίας που έχουμε ποτέ βιώσει. Η ακαταμάχητη σφραγίδα της μοναδικής γραφής του Knopfler έχει ποτίσει κάθε δευτερόλεπτο του «Brothers In Arms», που συνεπικουρούμενο από τη μαεστρία της πολυκάναλης μείξης του μηχανικού ήχου Chuck Ainlay συνεχίζει να κατέχει μια αξιοζήλευτη θέση ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.