Αθηναίος, αυτοδίδακτος μουσικός, με λατρεία στην κιθάρα και με τα πρώτα τραγούδια ανά χείρας. Στέλνει demo σε δισκογραφική εταιρεία και ξαφνικά βρίσκεται με ντεμπούτο άλμπουμ. Δεδομένου ότι δεκάδες μουσικοί και τραγουδοποιοί ακόμη περιμένουν μια απάντηση και με σίγουρο το γεγονός ότι εκατοντάδες demo έχουν “ξεχαστεί” σε συρτάρια υπευθύνων, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς το “ατάκα και επιτόπου” της ιστορίας. Μένει σε αυτό που ακούει: Έντεκα ηλεκτρικές μπαλάντες (συν ένα remix), με την κιθάρα σε πρώτο ρόλο, με επιρροές από ξένα ποπ/ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980, με αίσθηση του ρυθμού και της ανάσας στα κομμάτια, και με στίχο σύγχρονο μεν, αλλά που επιδέχεται πολλές, πολλές βελτιώσεις.
Δεν τον προσπερνάς τον Κώστα Χρονόπουλο. Απλώς, η πρώτη του αυτή δουλειά, χωρίς να είναι πρωτόλεια, δεν ξεφεύγει από το (στενό;) πλαίσιο του αρχικού ενθουσιασμού, με ό,τι θετικό ή αρνητικό συνεπάγεται κάτι τέτοιο.

Ειδήσεις Σήμερα: