Οι Ανάσες Των Λύκων – Κριτική
Σας εγγυώμαι ότι «Οι Ανάσες Των Λύκων» δε θα σας κάνουν να περάσετε όμορφα, αν αυτό που αποζητάτε από τη μουσική είναι η ανεμελιά. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι η συνεργασία των Γιάννη Αγγελάκα (Τρύπες) και Νίκου Βελιώτη είναι καθηλωτική. Δεν αναφέρομαι μόνο στην ωριμότερη παρά ποτέ -αν και έμμετρη- ποίηση του Αγγελάκα, αλλά στις μουσικές του Βελιώτη, που αναζητούν μέσα από εφιαλτικές νότες την κάθαρση με άξονα το βιολοντσέλο. Η χρήση ορθόδοξων και ανορθόδοξων τεχνικών και ηλεκτρονικής επεξεργασίας του ήχου συνέτεινε στη δημιουργία ενός υποβλητικού αποτελέσματος. Επιχειρώντας να περιγράψω τις νότες, αναφέρομαι στα μουσικά συναισθήματα -και όχι απαραίτητα στους ήχους- των Godspeed You! Black Emperor, Wim Mertens και Penguin Caf? Orchestra. Οι διασκευές των «Η Πλημμύρα» του Μάρκου Βαμβακάρη και «Κάθε Τρελό Παιδί» του Μάνου Χατζηδάκι υπολείπονται των λοιπών επτά συνθέσεων, ενώ η φωνή του Αγγελάκα, τώρα που -επιτέλους- έχασε τη «μαγκιά» της μπορεί να γίνει αληθινά συγκλονιστική.
- Νέα Ζηλανδία: Απίθανο να βρεθούν επιζώντες μετά την κατολίσθηση που έπληξε κάμπινγκ
- Συρία: Οι Κούρδοι παραδίδουν και άλλη φυλακή στις κυβερνητικές δυνάμεις καθώς εκπνέει η εκεχειρία
- Ουκρανία: Αιματηρές ρωσικές επιδρομές σε Κίεβο και Χάρκοβο
- Βενεζουέλα: Χιλιάδες διαδηλωτές στο Καράκας απαιτούν την απελευθέρωση του Μαδούρο
- Δόγμα Τραμπ: Πρωτοφανής στρατιωτική διάσκεψη των ΗΠΑ με 34 χώρες του Δυτικού Ημισφαιρίου
- Λούλα: Ο Τραμπ προσπαθεί με το «Συμβούλιο Ειρήνης» να δημιουργήσει νέο ΟΗΕ