Σας εγγυώμαι ότι «Οι Ανάσες Των Λύκων» δε θα σας κάνουν να περάσετε όμορφα, αν αυτό που αποζητάτε από τη μουσική είναι η ανεμελιά. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι η συνεργασία των Γιάννη Αγγελάκα (Τρύπες) και Νίκου Βελιώτη είναι καθηλωτική. Δεν αναφέρομαι μόνο στην ωριμότερη παρά ποτέ -αν και έμμετρη- ποίηση του Αγγελάκα, αλλά στις μουσικές του Βελιώτη, που αναζητούν μέσα από εφιαλτικές νότες την κάθαρση με άξονα το βιολοντσέλο. Η χρήση ορθόδοξων και ανορθόδοξων τεχνικών και ηλεκτρονικής επεξεργασίας του ήχου συνέτεινε στη δημιουργία ενός υποβλητικού αποτελέσματος. Επιχειρώντας να περιγράψω τις νότες, αναφέρομαι στα μουσικά συναισθήματα -και όχι απαραίτητα στους ήχους- των Godspeed You! Black Emperor, Wim Mertens και Penguin Caf? Orchestra. Οι διασκευές των «Η Πλημμύρα» του Μάρκου Βαμβακάρη και «Κάθε Τρελό Παιδί» του Μάνου Χατζηδάκι υπολείπονται των λοιπών επτά συνθέσεων, ενώ η φωνή του Αγγελάκα, τώρα που -επιτέλους- έχασε τη «μαγκιά» της μπορεί να γίνει αληθινά συγκλονιστική.