Andando El Tiempo – Κριτική
Ο Gerardo Nunez είναι ένας από τους διασημότερους κιθαρίστες του «νέου flamenco». Γεννήθηκε το 1961 στην Ανδαλουσία, μεγάλωσε ακούγοντας Lucia, Sanlucar και Serranito, σπούδασε δίπλα στους καλύτερους μουσικούς και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη. Εκεί διεύρυνε τους καλλιτεχνικούς του ορίζοντες χάρη στην επαφή του με άλλες μουσικές κουλτούρες και στη συνεργασία του με σύγχρονους βοκαλίστες όπως ο Enrique Morente. Στα χέρια του Nunez η flamenco κιθάρα ξεφεύγει από το περιορισμένο πλαίσιο της ανδαλουσιανής παράδοσης και αναδεικνύεται σε μουσικό όργανο ικανό να υπηρετήσει τις καλλιτεχνικές προσμονές της jazz κοινότητας. Με το «Andando El Tiempo» ο Nunez εξελίσσει περαιτέρω το μουσικό όραμα που εισηγήθηκε με το «Jazzpana II» (2001) παρουσιάζοντας έντεκα νέες ινστρουμένταλ συνθέσεις με πρόδηλη την προσωπική του σφραγίδα. Στο μουσικό του ταξίδι -μια πανδαισία μουσικότητας και ερμηνευτικής δεξιοτεχνίας- τον συνοδεύουν υποδειγματικά οι τζαζίστες Paolo Fresu (τρομπέτα), Perico Sambeat (σαξόφωνο) και Mariano Diaz (πιάνο), ο περκασιονίστας Cepillo και ο μπασίστας Pablo Martin.
- Ουκρανία: Εκρήξεις και πυρκαγιές στο Κίεβο καθώς η Ρωσία εξαπολύει νέα μαζική επίθεση
- Ειρηνικός: Αλλοι δύο νεκροί από πλήγματα των ΗΠΑ εναντίον ταχύπλοου
- Στα «Νέα Σαββατοκύριακο»: «Σιγά μη φοβηθώ!..»
- Στο… εδώλιο η Google με αντιμονοπωλιακή αγωγή
- Μελάνια Τραμπ: Οργανώνει ιδιωτική προβολή στον Λευκό Οίκο για ντοκιμαντέρ με τη ζωή της
- Νταβός: Η επιστροφή σε έναν κόσμο που αλλάζει – Απολογισμός του Politico
