Θα μπορούσαμε απλώς να χαρακτηρίσουμε το δίσκο αυτό ως επιστροφή στις χρυσές συνταγές των “The Unforgettable Fire” και “Joshua Tree”, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή κρύβεται στην απελευθέρωση της κιθάρας του Edge και στους διαποτισμένους από τη μνήμη θανάτου στίχους του Bono. Με τέτοια τραγούδια, ακόμη και το “All That You Can’t Leave Behind” συχνά ακούεται “λίγο”. Το “City Of Blinding Lights” είναι μία από τις πιο μεγαλειώδεις στιγμές τους, το “Sometimes You Can’t Make It On Your Own” φέρει αυτούσια την αίγλη του παρελθόντος, ενώ το ήδη πασίγνωστο “Vertigo” ανασταίνει και νεκρούς! Με καμία από τις έντεκα συνθέσεις να υστερεί, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο δίσκος αυτός είναι ό,τι καλύτερο μας έχουν δώσει οι U2 μετά το “Pop” (1997). Τώρα δε που εδραιώθηκε η μεταστροφή προς τους πατροπαράδοτους rock ύμνους, μοναδική μας ευχή είναι η απάντηση στο “How long must we sing that song” να είναι “forever”.

Ειδήσεις Σήμερα: