Σε παιχνίδι διασκευών επιδίδεται το συγκρότημα των Apurimac, προσαρμόζοντας σε λάτιν ρυθμούς 12+1 γνωστές συνθέσεις των Μ.Χατζιδάκι, Μ.Χιώτη, Β.Τσιτσάνη, Τ.Μωράκη, Γ.Μουζάκη, Μ.Πλέσσα, Θ.Μικρούτσικου, Χρ.Θηβαίου, R.Marquez, D.Armando, καθώς και των αδελφών Κατσιμίχα. Τα πνευστά, τα έγχορδα και η πληθώρα των κρουστών που ακούγονται σε πρώτο πλάνο προσδίδουν στο εγχείρημα ενέργεια και δροσιά, κάτι ευχάριστο και ευπρόσδεκτο σε μια ζωντανή παρουσίαση. Δεν καταλαβαίνω ωστόσο τι νόημα έχει να ηχογραφούνται και να κυκλοφορούν σε δίσκο τέτοιου είδους «παιχνίδια». Όχι μόνο δεν προσθέτουν τίποτα στα συγκεκριμένα τραγούδια, αλλά μοιάζουν με εκείνα τα «εσωτερικά» αστεία που προορίζονται για κατανάλωση μόνο στους κόλπους κάποιας παρέας. Μεταξύ άλλων ακούγονται τα τραγούδια «Αυτό το μάμπο το μπαζιλέρο», «Αν σ΄ αρνηθώ αγάπη μου», «Κόκκινο θολό φεγγάρι», «Αρμίδα», «Έλα πάρε μου τη λύπη», «Η σκούνα», «Νύχτωσε νύχτα», «Έλα πάρε μου τη λύπη», «Νύχτες μαγικές» και «Θάλασσα πλατιά».