Η δουλειά του Κωνσταντίνου δεν είναι ποτέ προβλέψιμη διότι είναι τόσο εύπλαστη όσο και τα συναισθήματά του. Έτσι τη νιώθαμε καταδική μας από τους Στέρεο Νόβα και εξακολουθούμε να την οικειοποιούμαστε κάθε φορά που η “Άγρια Χλόη” μοιάζει να γράφει έναν ακόμη επίλογο, που μοιραία αποκαλύπτει μια καινούργια αρχή. Δεν είμαι βέβαιος, ούτε καν με ενδιαφέρει, τι ένιωθε ο Κωνσταντίνος όταν μετέτρεπε σκέψεις του σε νότες και λέξεις. Το μόνο που ξέρω είναι τι είδα εγώ μέσα από αυτές. Και είδα πολλά, όπως τα παιχνίδια του νερού στο ταβάνι, τα κυπαρίσσια να τρέχουν πλάι μου, τον ουρανό χαμηλότερο από τις καπνοδόχους, φωτισμένο το πλαγκτόν της θάλασσας, τρούλους λευκούς σαν μέδουσες, άστρα να περνούν σαν κοπάδια ψαριών και πυγολαμπίδες να ψάχνουν την αγάπη στους τάφους. Για άλλη μια φορά το ταξίδι του Κωνσταντίνου μάς φέρνει ανάμεσα σε εκείνους που δεν γνωρίσαμε ποτέ, αναδεικνύοντας πολύτιμη την πραγματικότητα, επειδή ακριβώς της έχει αναθέσει δευτερεύοντα ρόλο.

Ειδήσεις Σήμερα: