Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιδέα στο διήγημα του Φίλιπ Ντικ, στο οποίο στηρίζεται το “Paycheck”. Προβλέποντας μια μελλοντική καταστροφή, την προκαλούμε. Δημιουργούμε πολέμους για να αποτρέψουμε μια μελλοντική σύρραξη. Εξοπλιζόμαστε με πυρηνικά, προκειμένου να μη γίνει πυρηνική καταστροφή. Σε έναν τέτοιο κόσμο, όποιος μπορεί να προβλέψει το μέλλον, ορίζει και την ανθρωπότητα. Δυστυχώς το σενάριο δεν αξιοποιεί στο παραμικρό αυτό το στοιχείο. Μέλημα των συντελεστών είναι να φτιάξουν μια περιπέτεια για το πλατύ κοινό, πασπαλισμένη με ρομάντζο και με όχημα δυο δημοφιλείς πρωταγωνιστές. Έτσι, αρχίζουν τα δύσκολα.
Η ιστορία είναι περισσότερο αφελής από όσο αντέχει ακόμα και ο μέσος θεατής. Ο ήρωας βρίσκει λύσεις σε κάθε αδιέξοδο με απίστευτη ευκολία, ενώ το ίδιο εύκολα ξεφεύγει από τους διώκτες του και οδηγείται προς τη λύση του μυστηρίου. Οι ερμηνείες, ένα ακόμα ελάττωμα. Η Ούμα Θέρμαν περιφέρει σε όλη την ταινία ένα ζευγάρι ορθάνοιχτα μάτια. Ο Aφλεκ από την πλευρά του, μπορεί να θεωρείται όμορφος ως άντρας, αλλά δίκαια “τιμήθηκε” με Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ερμηνείας, κατά… συρροή με τις εμφανίσεις του στο “Gigli” και στο “Daredevil”. Η σκηνοθεσία (κίνηση της μηχανής, ρυθμός, κοφτό μοντάζ) σώζει κάπως το εγχείρημα. Δύσκολα ωστόσο αλλάζει τη γενική εντύπωση: Μια ταινία που τη νοικιάζεις, περνάς σχετικά καλά βλέποντάς τη και μετά την ξεχνάς.
Η ευρωπαϊκή ψηφιακή έκδοση υποδέχεται το χρήστη με ένα μενού αληθινά hi-tech. Η αναμορφική εικόνα αποδίδει το πρωτότυπο στην κάθε του λεπτομέρεια (ψυχρά χρώματα, έντονος φωτισμός από νέον), ενώ η εξακάναλη μπάντα δημιουργεί μια εξαιρετική αίσθηση περιβάλλοντος χώρου. Τα έξτρα ούτε μας διαφωτίζουν ιδιαίτερα σε σχέση με το παρασκήνιο ούτε προσθέτουν τίποτα στο φιλμ (σκηνές που κόπηκαν και εναλλακτικό φινάλε). Υπάρχουν οι γνωστές φλύαρες συνεντεύξεις των συντελεστών, τα σταντ της παραγωγής και ο Τζον Γου που ισχυρίζεται ότι στην ταινία του έχει ενσωματώσει στοιχεία από δουλειές του Χίτσκοκ…

Ειδήσεις Σήμερα: