Δική μου η Χαρά… – Κριτική
Περισσότερο ένα όμορφα φτιαγμένο άλμπουμ (συνωστισμός από κορυφαίες λαϊκές φωνές), παρά αυτό που λέμε “ωραίος δίσκος”.Τα δεκατέσσερα καινούργια τραγούδια που υπογράφει ο Χρήστος Νικολόπουλος είναι και μελωδικά και “καθαρά” -με την έννοια της απλής λαϊκής φόρμας-, ενώ η επιλογή των ερμηνευτών δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Κάθε σύνθεση ταιριάζει γάντι στον τραγουδιστή που την […]
Περισσότερο ένα όμορφα φτιαγμένο άλμπουμ (συνωστισμός από κορυφαίες λαϊκές φωνές), παρά αυτό που λέμε “ωραίος δίσκος”.
Τα δεκατέσσερα καινούργια τραγούδια που υπογράφει ο Χρήστος Νικολόπουλος είναι και μελωδικά και “καθαρά” -με την έννοια της απλής λαϊκής φόρμας-, ενώ η επιλογή των ερμηνευτών δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Κάθε σύνθεση ταιριάζει γάντι στον τραγουδιστή που την επωμίζεται. Το πρόβλημα είναι ο στίχος.
Ο Λευτέρης Χαψιάδης, που κάποτε θεωρήθηκε διάδοχος του στιχουργού και συγγραφέα Λευτέρη Παπαδόπουλου, επιστρατεύει όλα τα μοτίβα της δεκαετίας του ΄70: παλιά γράμματα, καημοί, μπόρες, απουσίες, βαρδάρηδες, δάκρυα, αγκαλιές, Γενάρηδες -κάπου, μάλιστα, μας υπενθυμίζει τα “χρόνια χελιδόνια”, έναν από τους πιο γνωστούς του στίχους. Δεν είναι κακό να είναι κανείς ρετρό. Το “εκτός τόπου και χρόνου” της υπόθεσης είναι που σε “χαλάει”.
- Δύο οι διορισμοί του Μακάριου Λαζαρίδη στο Δημόσιο ως απόφοιτος Πανεπιστημίου, με πτυχίο από κολλέγιο «μαϊμού»
- Γιατί τα έργα της Φρίντα Κάλο δεν πρέπει να φύγουν από το Μεξικό
- Το ένα πράγμα που δεν κάνεις μετά το πρώτο ραντεβού
- Ενεργειακή κρίση: Η ΕΕ σκέπτεται να φορολογήσει τα υπερκέρδη των εταιρειών ενέργειας
- Μαίρη Κατράντζου και Ιζαμπέλα Ροσελίνι δημιουργούν αντικείμενα-φετίχ του στυλ
- Πρόστιμα και εισαγωγές για ελλείψεις φαρμάκων – Παραγωγή καινοτόμων θεραπειών σε νοσοκομεία
