Η λατρεία του “αυθεντικού”, η προσκόλληση στις “ρίζες” και η νοσταλγία των “παλιών, καλών ημερών” αποτελούν έκφραση συντηρητισμού όχι άγνωστη -ούτε καν σπάνια- στις ημέρες και τα έργα του rock ‘n’ roll. Από τα πολλά σύνολα, κυρίως αμερικανικής προέλευσης, που ιδιαίτερα τα τελευταία δυο,τρία χρόνια ευαγγελίστηκαν την αναγέννηση του περιορισμένου-στα-απαραίτητα κιθαριστικού rock (χωρίς απαραίτητα να ξέρουν να παίζουν τις κιθάρες που κρατούν όλο πόζα στα εξώφυλλα), οι The White Stripes είναι εκείνοι που εξασφάλισαν όχι μόνο τη μεγαλύτερη διάρκεια (το “Elephant” είναι το τέταρτο άλμπουμ τους σε έξι χρόνια δράσης) αλλά και τη διείσδυσή τους στο λεγόμενο κύριο μουσικό ρεύμα (το προπέρσινο “White Blood Cells” γνώρισε αξιοπρόσεχτη εισπρακτική επιτυχία). Ηχογραφημένη σε οκτακάναλο με εξοπλισμό ηλικίας άνω των… σαράντα ετών (λίγη επιτήδευση πάντα προσθέτει στο μύθο), η νέα δουλειά των Jack και Meg White από το Ντιτρόιτ επιβεβαιώνει εμφατικά -και, συχνά, απολαυστικά- την αγάπη τους στα blues, το glam rock, το garage, τις δυνατές κιθάρες και τους στιβαρούς ρυθμούς.

Ειδήσεις Σήμερα: