Τα τελευταία χρόνια συμβαίνει συχνά στην ελληνική δισκογραφία: Ακούς ένα δίσκο με δέκα, δώδεκα track και μολονότι η αναπαραγωγή συνεχίζεται κανονικά νομίζεις ότι η βελόνα έχει κολλήσει στο ίδιο τραγούδι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση της «Έκλειψης» -ή μάλλον «Εκλείψεως». Το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ της Tania Nassibian είναι εξίσου άχρωμο και άοσμο με το προηγούμενο. Όλα μοιάζουν λάθος σε αυτόν το δίσκο. Μουσικές όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένες, ψιλο-αδιάφορος στίχος, μια ερμηνεία που ισοπεδώνει τα τραγούδια αντί να τα διαφοροποιεί με λεπτές αποχρώσεις. Το πάντρεμα της ποπ με το λεγόμενο «έντεχνο» δεν ευδοκιμεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αντίθετα οδηγεί σε ένα υποτονικό αποτέλεσμα που δύσκολα θα ικανοποιήσει τους φαν της μιας ή της άλλης όχθης.