Sharks & Flames – Κριτική
Είναι καλή η μουσική των Lenola αλλά όχι η καλύτερη δυνατή. Ακόμη και στις πιο εμπνευσμένες στιγμές το γκρουπ από το New Jersey δεν ξεπερνά τους μέντορές του: τους Mercury Rev, τους Flaming Lips, τους Spacemen 3, τους Meat Puppets. Τα είκοσι τραγούδια που ερμηνεύουν οι Jay Laughlin (ιδρυτικό μέλος, κιθάρες/φωνητικά), David Grubb (κιθάρες), Sean Byrne (ντραμς) και Josh Brown (μπάσο, αντικατέστησε στα τέλη του 2001 τον Scott Colan) στο διπλό CD «Sharks & Flames» εκπέμπουν μια αύρα ονειρικής pop, λατρεύουν τις θορυβώδεις κιθάρες και δεν χάνουν ευκαιρία για φωνητικές αρμονίες στο folk-pop στιλ των 60s. Σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες της δισκογραφίας τους -το ντεμπούτο «The Last 10 Feet Of The Suicide Mile» (1996) και τα «The Swerving Corpse» (1997), «My Invisible Name» (1999) και «Treat Me To Some Life» (2001)- το «Sharks & Flames» χαρακτηρίζεται από πιο εύληπτες pop δομές και τραγούδια που μπορείς να σιγοτραγουδήσεις.
- Δολοφονία στο Αγρίνιο: Απολογείται σήμερα ο 44χρονος – «Δεν περίμενα να φτάσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο»
- Η Σονάτα του Σεληνόφωτος: Η εξομολόγηση του Γιάννη Ρίτσου
- Πού θα χτυπήσει με σφοδρότητα η κακοκαιρία, οι κόκκινες περιοχές – Κίνδυνος για πλημμύρες, μπαράζ 112, κλειστά σχολεία
- Η εμπειρία της κίνησης μέσω μιας γλυπτικής ως ενσώματης πράξης
- Διπλός ΕΝΦΙΑ για τα κλειστά ακίνητα τραπεζών και servicers
- Αρκάς: Η καλημέρα της Τετάρτης με μια αγκαλιά