Καινούργιος Αλουπογιάννης, πιο φωτεινός και πιο “ψαγμένος”, στιχουργικά τουλάχιστον. Ως προς τη μουσική δεν έχει κανείς να πει πολλά: απλές ποπ φόρμες που οδηγούν σε σεμνές ηλεκτρικές μπαλάντες, άλλες ρυθμικές και άλλες μελωδικές. Το μεγάλο ατού του δίσκου είναι ο στίχος. Ο ίδιος ο Γιώργος Αλουπογιάννης δείχνει να έχει βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στις νότες και τα λόγια (“Αν η άνοιξη αυτή δεν μας φέρει καλοκαίρι”, “Τραγούδησέ με”), ενώ στο “ύψος των περιστάσεων” στέκεται και ο Δημήτρης Κοτάκος. Όμως αδιαφιλονίκητος “σερ” του στίχου αναδεικνύεται ο Ισαάκ Σούσης, αυτό το “ζουζούνι” της νεότερης γενιάς που έχει πάντα φρέσκιες ιδέες. Δείγμα γραφής: “Θα ΄θελα επιτέλους να μ΄ αφήσεις/στο μαύρο μου σκοτάδι να γυρνάω/σκουλήκι που αν το κόψουνε στη μέση/το άλλο μου μισό ξαναγεννάω. Κι αυτοί που με πατούν να υποφέρουν/που πρέπει το παπούτσι να λερώσουν/αγάπη πόσοι άγγελοι ευνούχοι/ζητάνε ένα σκουλήκι να σπιτώσουν”. Προσπεράστε τα κατά τα άλλα δροσερό “σουξέ” του δίσκου (“Ξυπνάς νωρίς”) και ανακαλύψτε τις χάρες που κρύβουν ορισμένα από τα υπόλοιπα track. Δεν είναι κομμάτια που θα γράψουν ιστορία, αλλά η κατάθεση ενός τίμιου σε αυτό που κάνει δημιουργού. Αλλωστε, όπως ο ίδιος έχει πει, “Τα πιο μεγάλα πράγματα τα έζησε μικρός”…

Ειδήσεις Σήμερα: